زيد و بسيار سير نمود .
ملق
(
malaq
) ا . ع . زمين هموار و سبزهء نرم و نازك روياننده .
ملق
(
malaq
) م . ع . ملق ملقا ( از باب سمع ) : به زبان بخشيد نه بدل . و ملفه و له : دوستى كرد با او و مهربانى نمود و نرمى بسيار كرد و چاپلوسى نمود مر او را . و ملق الخاتم فى اصبعه : بر آمد انگشترى از انگشت آن . و نيز ملق : تيز و تند دويدن اسب .
ملق
(
maleq
) ص . ع . آنكه به زبان بخشد نه بدل . و فرس ملق : اسب تيز و تند دونده .
ملق
(
maleq
) ا . ع . سست . و اسبى كه برفتار وى اعتماد نتوان كرد .
ملقا
(
molaqq
) ع . ر . ملقى .
ملقاة
(
m lq t
) ا . ع . شعبهء سر زهدان . ج . ملاقى .
ملقاة
(
molq t
) ص . ع . هر چيز استعمال شده و افكنده شده .
ملقاط
(
melq t
) ا . ع . قلم و خامه .
و منقاش و موچينه . و عنكبوت .
ملقاع
(
melq '
) ا . ع . زن بدزبان و فحشگوى .
ملقب
(
molaqqab
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - داراى لقب و داراى پاژنامه .
ملقب
(
molaqqeb
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - لقب دهنده .
ملقة
(
malaqat
) ا . ع . واحد ملق : تعنى يك زمين هموار سبزه نرم و نازك روياننده . و نيز ملقة : سنك درشت تابان لخشان .
ملقة
(
maleqat
) ص . ع . مؤنث ملق : ماديان تند و تيز دونده .
ملقح
(
molqeh
) ا . ع . گشن . ج :
ملاقح . و آنكه گشن مىدهد خرمابن را .
ملقح
(
molaqqah
) ص . ع . رجل ملقح : مرد آزمودهكار .
ملقحة
(
melqahat
) ا . ع . بادى كه آبستن گرداند درخت را . ج : ملاقح .
ملقحة
(
molqahat
) ا . ع . ماده باردار . ج : ملاقح .
ملقحة
(
molqehat
) ص . ع .
بادى كه از ابر بارانهاى سودمند فرود مىآورد .
ملقط
(
melqat
) ا . ع . آنچه بدان چيزى را برگيرند . و بنو ملقط : نام گروهى از تازيان .
ملقطان
(
malqat n
) و (
melqet n
) و
ملقطانة
(
malqat nat
) و (
melqet nat
) ا . ع . گول و احمق و بمرد خطاب كرده مىگويند : يا ملقطان و بزن يا ملقطانة :
يعنى اى مرد گول و اى زن گول .
ملقعة
(
melqa'at
) ص . ع . امراة ملقعة : زن پليد زبان .
ملقلق
(
molaqlaq
) ص . ع .
طرف ملقلق : چشم تيز نگاه سبك حركت .
ملقو
(
malqovv
) ص . ع .
گرفتار بيمارى لقوه .
ملقوحة
(
malquhat
) ا . ع .
مادهاى كه در شكم وى جنين باشد . و آب منى در پشت نر . ج : ملاقح .
ملقوط
(
malqut
) و
ملقوطة
(
malqutat
) ص . ع . لقيط و از زمين برگرفته . و امراة ملقوطة : زنى كه از زمين برگرفته باشند آن را .
ملقوم
(
melqavm
) ع . بجاى من القوم نويسند .
ملقى
(
malq
) ا . ع . شعبهء سر زهدان . ج : ملاقى . و جاى و مكان . و جاى بز كوهى ماده در كوه .
ملقى
(
malq
) ص . ع . رجل ملقى : مرد بسيار درافتاده در نيكى و بدى .
ملقى
(
molq
) ص . ع . افتادهء از تب .
ملقى
(
molq
) ا . جايى كه در آن چيزى مىافكنند . و مرد بسيار خير و بسيار شر .
ملقى
(
molqi
) ص . ع . اندازنده و افكننده .
ملقى
(
molaqq
) ا . ع . مرد بسيار خير و بسيار شر .
ملقى
(
molaqq
) ص . ع . انداخته شده .
ملقى
(
malqiyy
) ص . ع .
انداخته شده و افكنده شده . و بنشانه زده شده .
ملقى
(
malqiyy
) ص . ع . رجل ملقى : مرد بسيار در افتاده در نيكى و بدى .
ملك
(
malk
) م . ع . ملك العجين ملكا ( از باب ضرب ) : نيكو خمير شد و سخت خمير گرديد . و ملك ولد الظبى امه : توانا گرديد بچه آهو و قادر شد بر پيروى مادر خود . و ملك الولى المراة :
منع كرد آن ولى زن را از نكاح . و ملك على الناس امرهم : پادشاه مردم شد و متولى امور ايشان گشت .
ملك
(
malk
) و (
melk
) و (
molk
) م . ع . ملكت الشئ ملكا و ملكا و ملكا و ملكة و مملكة و مملكة و مملكة ( از باب ضرب ) : ملك خود گردانيدم آن چيز را و فراهم گرفتم آن را به اختيار خود .
و ملك فلانا الماء : سير آب كرد فلان را آب . و ملك المراة ملكا و ملكا و ملكا : بزنى آورد آن زن را .