پهن اندام . و پاره بزرك از سرگين .
مكوراة
(
makvarr t
) ا . ع .
مؤنث مكورى : زن ناكس فاحش بد زبان و بسيارگوى . و زن كوتاه بالاى پهن اندام .
مكورة
(
mekvarat
) ا . ع . دستار و عمامه .
مكورى
(
makvarr
) ا . ع .
مرد ناكس فاحش و بد زبان و بسيارگوى .
و مرد كوتاه بالاى پهن اندام . و پاره بزرك از سرگين .
مكورى
(
makvariyy
) و (
mekvariyy
) ص . ع . آنكه نوك بينى وى بزرك باشد .
مكورى
(
makvariyy
) و (
mekvariyy
) و (
mokvariyy
) ص . ع .
مرد ناكس فرومايه و فاحش و بد زبان و پرگوى . و كوتاه بالاى پهن اندام .
مكوز
(
mokavvaz
) ص . ع .
رجل مكوز الراس : مرد درازسر .
مكوس
(
mekvas
) ا . ع . ابزارى كه بدان آژين مىكنند سنگ آسيا را .
مكوس
(
mokus
) ع . ج . مكس .
مكوس
(
mokavvas
) و (
makvas
) ا . ع . نام خرى .
مكوك
(
makuk
) ا . پ . واو مجهول - دستافزار جولاهگان كه بدان جامه بافند و مكو نيز گويند .
مكوك
(
makkuk
) ا . ع . طاسى كه بدان آب خورند . و پيمانهاى كه در آن يك صاع و نيم گنجد و يا نصف رطل و يا نيم ويبة يا سه كيله . ج : مكاكيك و مكاكى .
مكوكب
(
mokavkab
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - ستارهدار كرده شده . و از ميخهاى زر و سيم ميخكوب شده .
مكوكب
(
mokavkeb
) ص . ع .
ستارهدار . و درخشان و تابان .
مكوكى
(
mokavk
) ا . ع .
كسى كه در آن خير نباشد .
مكول
(
makul
) ا . ع . چاهى كه آب آن كم گردد و سپس اندك اندك جمع گردد . ج : مكل .
مكول
(
mokul
) م . ع . مكلت الركية مكولا ( از باب نصر ) : كم گرديد آب آن چاه و سپس اندك اندك در ميان وى گرد آمد .
مكولى
(
makuliyy
) ا . ع .
ناكس و لئيم .
مكون
(
makun
) ا . ع . تخم در زير بال گيرنده و يا تخم دادهء از سوسمار و ملخ و مانند آنها .
مكون
(
mokavven
) ص . ع .
هستكننده و خلقكننده . و از نو بيرون آورنده .
مكوئد
(
mokva'edd
) ص . ع .
پير مرد جنبان و لرزان .
مكوئل
(
mokva'ell
) ص . ع .
كوتاه قد .
مكه
(
makke
) ا . پ . نام شهر مقدس اسلام واقع در حجاز كه خانه كعبه در آن واقع شده و آن را مكه مكرمه و يا مكه معظمه نامند و جمعيت اين شهر مقدس از 000 ، 30 تا 000 ، 70 است . موافق اختلاف فصول و تولد پيغمبر ما صلى اللّه عليه و آله درين شهر مقدس بوده .
مكهمل
(
mokahmal
) ا . ع .
همه و بتمامه و تمامى . يق : اخذ الامر مكهملا اى با جمعه .
مكى
(
makki
) ص . پ . منسوب به مكه معظمه .
مكى
(
makkiyy
) و
مكية
(
makkiyyat
) ص . ع . منسوب به مكه معظمه .
و آن سورهايى از قرآن مجيد را كه در مكه معظمه نازل شده مكية گويند .
مكياز
(
meky z
) ا . پ . پسر امرد و نيز حيز و مخنث و پشتپايى .
مكيال
(
meky l
) ا . ع . پيمانه و هر چيز كه بدان پيمانه كنند . ج : مكاييل .
مكيان
(
meky n
) ا . ع . پذيرفتارى و كفالت و ضمانت .
مكيب
(
makib
) پ . كلمه نهى از كيبيدن يعنى از جاى مشو و بيك سو مرو و از راستى به طرف كجى مرو . و مردم را از راستى بكجى راهنمايى مكن .
مكيث
(
makis
) ص . ع . درنگ كننده .
مكيث
(
makis
) ا . ع . صاحب وقر و با وقار و گرانسنگ . و از اعلام است .
مكيث
(
makis
) ا . پ . مأخوذ از تازى - مكث و درنگ . و مكيث كردن :
درنگ كردن و تاخير كردن .
مكيثاء
(
mekkis '
) و
مكيثى
(
mekkis
) م . ع . مكث مكثا و مكيثاء و مكيثى . ر . مكث (
maks
) و (
meks
) و (
moks
) و (
makas
) .
مكيد
(
makid
) و
مكيدة
(
makidat
) م . ع . كاد كيدا و مكيدا و مكيدة . ر . كيد .
مكيدة
(
makidat
) ا . ع . مكر و خدعه . ج : مكايد .
مكيدت
(
makidat
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - كيد و مكر و فريب و خدعه .
مكيدن
(
makidan
) ف - م .
پ . چوشيدن و گذاشتن چيز روان و مايع در دهان و آن را فرو بردن و خنيدن .