خرى كه خران ديگر آن را گزيده باشند .
مكدر
(
mokaddar
) ص . ع .
كدر و تيره شده .
مكدر
(
mokaddar
) ص - م - ف . پ . مأخوذ از تازى - آشفته و پريشان و ملول و آزرده و رنجيده خاطر و محزون و گرفته دل . و مكدر شدن : آشفته و پريشان شدن و آزرده گشتن و محزون شدن .
مكدرات
(
mokaddar t
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - آشفتگيها و پريشانيها و اندوهها و حادثههاى زمانه .
مكدرانه
(
mokaddar ne
) ص - م - ف . پ . مأخوذ از تازى - آشفته و پريشان كننده و آزرده كننده و ملامت آورنده .
و با ملامت و با اندوه و آزردگى .
مكدرساز
(
mokaddar - s z
) ص . پ . آشفته كننده و آزرده نماينده .
مكدل
(
mokaddal
) ا . ع . مكدر و تيره .
مكدم
(
makdam
) ا . ع . جاى طلب و مرضع طلب . يق : كدم فى غير مكدم : طلب كرد در جايى كه جاى طلب نبود .
مكدم
(
mokaddam
) ا - ص . ع .
نيك گزيدهء با دندان . و نام مردى .
مكدنة
(
mokdanat
) ص . ع .
ناقة مكدنة : ماده شتر با كوهان و پيه و گوشت .
مكدوبة
(
makdubat
) ا . ع .
زن سپيد صافى رنك .
مكدود
(
makdud
) ص . ع .
كوفته و پاسپرده .
مكدوه
(
makduh
) ص . ع .
اندوهگين .
مكدى
(
mokaddi
) ص . ع .
آنكه مىخراشد . و رنج و محنتآور .
مكدية
(
mokaddiyat
) ص . ع .
امراة مكدية : زنى كه بر جماع با وى كسى قادر نشود و نتواند .
مكديطس
(
makditos
) ا . پ .
نام پدر وامق .
مكذب
(
mokzeb
) ص . ع . آنكه بر دروغ گفتن برميانگيزاند كسى را . و آنكه دروغگوى مىيابد ديگرى را و آنكه آشكار مىكند دروغ كسى را و آنكه حمل بر دروغ مىكند .
مكذب
(
mokazzeb
) ص . ع .
ناقة مكذب : ماده شترى كه گشنى كرده شود و دم بردارد و باردار نگردد .
مكذبان
(
makzab n
) و
مكذبانة
(
makzab nat
) ص . ع . دروغگوى .
مكذبة
(
makzabat
) و (
mokzobat
) ا . ع . دروع .
مكذوب
(
makzub
) ا . ع . دروغ .
و فى قوله تعالى :
وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوبٍ
و جهان اما المراد غير مكذوب فيه او هو مصدر كالمجلود و المعقول .
مكذبوته
(
makzubat
) ا . ع .
دروغ . و نيز زن ضعيف و سست .
مكر
(
makr
) ا . ع . ج . مكرة .
مكر
(
makr
) ا . ع . فريب . و گل سرخ . و نيكو آگندگى - ق . و آواز مرغان . و بانك غرش شير . و يك نوع درختى .
ج : مكور . و فراخ المكر : بار آن درخت .
مكر
(
makr
) م . ع . مكر ارضه مكرا ( از باب نصر ) : آب داد زمين خود را . و نيز مكر : فريفتن . و بدسگاليدن .
و به گل سرخ رنك كردن .
مكر
(
makr
) ا . پ . مأخوذ از تازى - فريب و گريسه و گريس و تبند و خاتوله و كنبور و كنبوره و ستاوه و ريو و ريوه و كنور و نتيل و نخرا و هرنوت و حيله و خدعه و فريبدادگى و تزوير و خيانت و ريا و دو رويى و غدر و كينه و دشمنى . و مكر كردن : گريسيدن .
مكر
(
makar
) م . ع . مكر مكرا ( از باب سمع ) : سرخ گرديد .
مكر
(
makarr
) ا . ع . ميدان جنك و جاى كارزار .
مكر
(
mekarr
) ص . ع . برگردنده .
و حمله آورنده . و فرس مكر : اسب جنك و حمله .
مكراف
(
mekr f
) ص . ع . حمار مكراف : خرى كه بوييدن كميز ماده و سر وا داشتن خوى وى باشد .
مكرام
(
mekr m
) ص . ع .
رجل مكرام : مرد جوانمرد بسيار اكرام .
مكرآميز
(
makr - miz
) ص .
پ . ياى مجهول - حيلهباز و مكار .
مكران
(
makr n
) و (
mokr n
) ا . پ . نام ايالتى از بلوچستان در كنار درياى عمان . و نام شهر اين ايالت .
مكرب
(
mekrab
) ا . ع . هر چيزى كه بدان زمين را جهة كشت شيار كنند .
مكرب
(
mokrab
) ا . ع . مفصل اندام پر و ممتلى از پى . و سخت و استوار از ريسمان و از بنا و از مفصل .
مكرب
(
mokreb
) ا . ع . شتاب .
يق : جاء مكربا اى مسرعا .
مكربات
(
mokrab t
) ا - ع . ج .
مكربة : شترانى كه در شدت سرما آنها را نزديك در خانهها آورند تا از گرمى دود گرم گردند .
مكربة
(
mokrabat
) ص . ع .
دلو مكربة : دولى كه بدسته آن ريسمانى بسته و طناب بزرك آبكشى را بدان مىبندند تا