قومى كه شتران آنها مبتلا ببيمارى قلاب باشند .
مقلة
(
maqlat
) ا . ع . سنگى كه در بيابانها چون آب تنگ شود در آوند مىاندازند و بقدرى روى آن آب مىريزند تا آن را بپوشاند و سپس هر كسى را باندازهء بهرهء خود آب مىدهند .
مقلة
(
moqlat
) ا . ع . كره چشم كه در آن سپيدى و سياهى هر دو مىباشد . و سياهى و سپيدى چشم . و سياهى چشم كه عبارت از حدقه بود . و ميانه هر چيزى . ج : مقل .
و هذا خير من مأته ناقة لمقلة : اين بهترست از صد ماده شتر كه به نظر و چشم خود برگزيده باشى . و سواد المقلة : مردمك چشم . و ابن مقلة : مخترع خط نسخ و جز آن .
ر . ابن مقله .
مقلتة
(
maqlatat
) ا . ع . جاى هلاك . و هلاك . و بيابان زيرا كه جاى هلاك است . ج : مقالت .
مقلد
(
meqlad
) ا . ع . كليد . ج :
مقالد . و خنور و توبره و پيمانه . و چوبدستى سركج . و كليدى به شكل داس .
مقلد
(
moqallad
) ا . ع . جاى گردنبند از گردن . و اسب سابق و درگذرندهء از اسبان كه نشانه سباق بر گردن وى بسته باشند .
و جاى حمايل شمشير از هر دو دوش . و مقلد الذهب : از بزرگان تازيان . و بنو مقلد :
نام گروهى از تازيان .
مقلد
(
moqalled
) ص . ع . آنكه خود را ببستن گردنبند زينت كرده باشد .
مقلد
(
moqalled
) ا - ص . پ .
مأخوذ از تازى - تقليد كننده و آنكه بر قول كسى بدون دليل عمل كند و پسايست . و آنكه كارى را به عهده خود مىگيرد . و نيز مقلد :
نقال و آنكه بطور مضحكه و مسخره مانند گفتار و كردار كسى عمل مىكند و ادا و نواى آن را در مىآورد و مسخره و بذلهگو و چنگى .
مقلدات
(
moqallad t
) ا . ع .
مقلدات الشعر : اشعار باقيماندهء در زمانه .
مقلدپيشه
(
moqalled - pice
) ص . پ . نقال و رقاص و خنياگر .
مقلدوار
(
moqalled - v r
) ص .
پ . مانند مقلد و بطور تقليد .
مقلدى
(
moqalledi
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - مسخرگى و بذلهگويى .
مقلدين
(
moqalledin
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - آنان كه تقليد مىكنند و آنان كه ادا و نواى كسى را در مىآورند . و آنان كه كارى را به عهده خود مىگيرند .
مقلس
(
moqalles
) ص . ع . بازيگر وقت قدوم ملوك و امرا .
مقلص
(
moqallas
) ص . ع .
هميشه حاضر و آمادهء براى مسافرت .
مقلص
(
moqalles
) ص . ع .
فرس مقلص : اسب خرامان دراز دست و پاى و بلند .
مقلع
(
moqla '
) م . ع . اقلع اقلاعا و مقلعا . ر . اقلاع .
مقلعات
(
moqla ' t
) ع . ج .
مقلعة .
مقلعة
(
moqla'at
) ص . ع .
سفينة مقلعة : كشتى با بادبان . ج : مقلعات .
مقلعط
(
moqla'ett
) ص . ع . مرد گريزندهء بر حذر و رمنده ترسان بيمناك و سرسخت پيچان موى كه موى آن دراز نشود .
مقلفع
(
moqalfa '
) ص . ع .
صوف مقلفع : پشم چركين .
مقلل
(
moqallal
) ص . ع . سيف مقلل : شمشير قلةدار . ر . قلة .
مقلم
(
maqlam
) ا . ع . تندى نيزه . ج : مقالم .
مقلم
(
meqlam
) ا . ع . غلاف ترهء شتر .
مقلم
(
moqallam
) ص . ع . چيده ناخن . و زن بيوه . و مقلم الظفر : مرد سست و ضعيف .
مقلمة
(
meqlamat
) ا . ع .
قلمدان .
مقلمة
(
moqallamaton
) ص . ع .
امراة مقلمة : زن دير بيوه مانده . و الف مقلمة : لشكر با ساز و سلاح .
مقلو
(
maqlov
) ص . پ . مأخوذ از تازى - برشته شده و بريان شده .
مقلو
(
maqlovv
) ص . ع . برشته شده و بريان شدهء در تابه .
مقلوب
(
maqlub
) ص . ع . برگشته شده و واژگونه گشته . و شتر گرفتار بيمارى قلاب . و كلام مقلوب : اى مصروف عن وجهه . و نيز مقلوب : كسى كه گرفتار بيمارى قلب باشد .
مقلوب
(
maqlub
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - برگردانيده شده و واژگونه و معكوس و بازگشته و زير و زبر شده .
مقلوب
(
maqlub
) و
مقلوبة
(
maqlubat
) ا . ع . گوش خواه از انسان باشد و يا از حيوان ديگر .
مقلوبة
(
maqlubat
) ص . ع .
ماده شتر گرفتار بيمارى قلاب .
مقلود
(
maqlud
) ص . ع . حبل مقلود : ريسمان تافته . و سوار مقلود :
دست برنجن تاب داده .
مقلوع
(
maqlu '
) ص . ع . از بيخ بركنده شده و از جاى خود برداشته شده . و معزول و از كار خارج كرده شده . و فرس مقلوع : اسبى كه بر پشت وى دايرهء قالع باشد .
مقلوف
(
maqluf
) ص ع . خمى