مقدمه
(
moqaddeme
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - فلخ از هر چيزى و اول از هر چيزى و جزء پيشين و نخستين از هر چيزى و هر مطلبى كه از پيش گفته شود براى فهم مطالب ديگر . و مقدمه خون : كيفيت و چگونگى كشتار و خونريزى و صورت حال آن . و مقدمه لشكر : پيش قراول و يزك لشكر .
و مقدمه نحو زمخشرى : كتابى از جار اللّه زمخشرى صاحب تفسير كشاف در علم نحو زبان تازى .
مقدمى
(
moqaddami
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - اولى و پيشينى و هر چيز كه از پيش كرده شده باشد .
مقدود
(
maqdud
) ص . ع . مرد باريك اندام .
مقدور
(
maqdur
) ص . ع . تقدير شده . و مقدر و توانا شدهء بر چيزى . و كسى كه روزى بر وى تنك شده باشد .
مقدور
(
maqdur
) م - ف . پ .
مأخوذ از تازى - امكان و ممكن و قدرت و توانايى و هر آنچه قابل كش و كردار باشد .
و حسب المقدور و يا به قدر مقدور :
موافق توانايى و به اندازه توانايى . و مقدور بودن : ممكن بودن و امكان داشتن و قدرت و توانايى داشتن .
مقدوع
(
maqdu '
) ص . ع . بازداشته شده از آواز .
مقدونيا
(
maqduniy
) و
مقدونيه
(
maqduniye
) ا . پ . يكى از ممالك قديمه اروپا كه در شمال يونان واقع شده و اسكندر پسر فيلفوس از اهالى آنجاست و پس از اسكندر اين مملكت يكى از ايالات دولت روم محسوب مىگشت و اكنون قسمتى ازين مملكت متعلق بدولت تركيه مىباشد .
مقدونيائى
(
maqduniy 'i
) ص . پ . منسوب بمقدونيا .
مقدى
(
maqadiyy
) ا . ع . شرابى كه از انگبين سازند .
مقدى
(
maqaddiyy
) ص . ع .
شرابى كه در مقد سازند . ر . مقد .
مقدية
(
maqaddiyyat
) ا . ع .
نوعى از پارچه و جامه .
مقذ
(
maqazz
) ا . ع . پس گوش و منتهاى روئيد نگاه موى پس سر .
مقذ
(
meqazz
) ا . ع . كارد و ابزارى كه بدان پر مىبرند براى نصب كردن بتير .
مقذاف
(
meqz f
) ا . ع . بيل كشتى .
مقذحر
(
moqzaherr
) ص . ع .
مرد آمادهء دشنام و بدى كه پيوسته خشمناك و بينى پر باد باشد .
مقذذ
(
moqazzaz
) ا . ع . آراسته و پيراسته موى . و مرد سبك پيكر . و هر چيز هموار و لطيف .
مقذذة
(
moqazzazat
) ص . ع .
اذن مقذذة : گوش گرد . و امراة مقذذة :
زنى كه دراز نباشد .
مقذر
(
maqzar
) ص . ع . رجل مقذر : مرد پليد و مردى كه مردم از وى دورى كنند و آن را پليد دانند .
مقذع
(
moqze '
) ص . ع . دشنام دهنده و بد گوينده . الحديث : من قال فى الاسلام شعرا مقذعا فلسانه هدر .
مقذعر
(
moqza'err
) ص . ع .
مرد آمادهء دشنام و بدى كه پيوسته خشمناك و بينى پر باد باشد .
مقذعل
(
moqza'ell
) ص . ع .
تيزرو .
مقذف
(
meqzaf
) ا . ع . بيل كشتى .
مقذف
(
moqazzaf
) ا . ع . دور كرده و رانده و ملعون . و مرد بسيار گوشت .
مقذوذ
(
maqzuz
) ا . ع . آراسته و زينت داده شده . و پيراسته موى .
مقذوذة
(
maqzuzat
) ص . ع .
اذن مقذوذة : گوش گرد .
مقذى
(
maqziyy
) ص . ع .
كسى كه در چشم وى خاشاك افتاده باشد .
مقذية
(
maqziyyat
) ص . ع .
چشم خاشاك افتاده .
مقر
(
maqr
) ا . ع . زهر . و دارويى تلخ كه صبر گويند . و هر چيز تلخ .
مقر
(
maqr
) م . ع . مقر عنقه مقرا ( از باب نصر ) : بعصا كوفت گردن وى را چنان كه استخوان آن بشكست . و مقر السمكة المالحة : در سركه خيسانيد ماهى نمك سود را تا نمك آن در رود .
مقر
(
maqar
) م . ع . مقر اللبن مقرا ( از باب سمع ) : ترش شد آن شير .
و مقر الشيئ : تلخ شد آن چيز .
مقر
(
maqer
) ص . ع . شيئ مقر :
چيز نيك تلخ . و يا نيك ترش .
مقر
(
maqer
) ا . ع . دارويى كه آن را صبر گويند . و زهر و سم .
مقر
(
maqarr
) ا . ع . جاى آرميدن و قرار گرفتن . ج : مقار . و نام موضعى .
و مقر الرحم : پسين زهدان و قرارگاه حمل .
مقر
(
maqarr
) و (
maqar
) ا .
پ . مأخوذ از تازى - آرامگاه و جاى قرار و آرام و خانه و مسكن و منزل و مكان .
مقر
(
moqerr
) ص . ع . اعتراف كننده و اذعان كننده . و ناقة مقر : ماده شترى كه آب گشن را در زهدان خود نگاهدارد .
مقر
(
moqerr
) و (
moqer
) ص - م - ف . پ . مأخوذ از تازى - كسى كه اقرار