مقتول
(
maqtul
) ص . ع . كشته شده .
مقتوون
(
maqtavuna
) ع . ج .
مقتوى .
مقتوى
(
maqtavi
) ا . ع . نوكر و خدمتگار و غلام . ج : مقتوون و مقاتوة و مقاتية .
مقتوين
(
maqtavina
) و (
maqtavayna
) ص . ع . نان جامه . و خدمتگارى كه تنها بر نان خدمت مىكند و مذكر و مونث و واحد و تثنيه و جمع در آن يكسان است . يق : رجل مقتوين و امراة مقتوين و رجلان مقتوين و رجال مقتوين و كذلك مقتوين ( فى الكل ) .
مقتى
(
maqt
) م . ع . قتاقتوا وقتا وقتا وقتا و مقتى . ر . قتا (
qat
) و (
qet
) و (
qot
) .
مقتى
(
maqtiyy
) ا . ع . كسى كه زن پدر را نكاح كرده باشد . و نيز اولاد آن كس .
مقتئن
(
moqta'enn
) ص . ع .
راست و راست ايستاده .
مقثأة
(
mapsa'at
) ا . ع . خيارزار و بستان خيار .
مقثة
(
maqassat
) ا . ع . افزونى و بسيارى . و چوبى پهن كه كودكان بدان بازى كنند .
مقثرد
(
moqsared
) ا . ع . كسى كه داراى گوسپند و بره و بزغالهء بسيار بود . و آنكه داراى كالا و رختخانهء بسيار بود .
مقتثعل
(
moqsa'ell
) ا . ع . تيرى كه زخمش نيك به نشود .
مقثوءة
(
maqsov'at
) ا . ع . بستان خيار و خيارزار .
مقحاة
(
meqh
) ا . ع . بيل .
مقحاد
(
meqh d
) ص . ع . ناقة مقحاد : ماده شتر بزرك كوهان . ج :
مقاحيد .
مقحام
(
meqh m
) ص . ع .
گشنى كه بسوى ماده شتر رود بىآنكه وى را رها كنند .
مقحدة
(
maqhadat
) ا . ع . بن كوهان .
مقحط
(
meqhat
) ا . ع . اسب توانا كه برفتن مانده نگردد .
مقحط
(
moqhet
) ص . ع . سال قحط .
مقحفة
(
meqhafat
) ا . ع . سكو كه بدان گندم و ديگر غله را بر باد داده و پاك و پاكيزه كنند .
مقحقح
(
moqahqeh
) ص . ع .
قرب مقحقح : قرب سخت .
مقحم
(
moqham
) ا - ص . ع .
سست . و آنكه در قحطى ترك ديار خود مىكند .
و شترى كه دندانهاى ثنايا و رباعيات وى در يك سال بر آمده و دندان روى دندان در مىآورد .
و اعرابى كه در دشت نشو و نما يافته باشد .
مقحو
(
maqhovv
) ص . ع . دواء مقحو : داروى اقحوان و بابونه آميخته .
مقحوز
(
maqhuz
) ص . ع .
بازگردانيده شده .
مقحوط
(
maqhut
) ص . ع . قحط زده شده و گرفتار قحط و خشكسالى .
مقحوف
(
maqhuf
) ص . ع . رجل مقحوف : مرد كاسهء سر بريده .
مقحى
(
maqhiyy
) ص . ع . دواء مقحى : داروى اقحوان و بابونه آميخته .
مقد
(
meqadd
) ا . ع . راه . و بيابان هموار . و جاى مستوى و برابر . و دهى در اردن كه مى را بوى نسبت دهند .
مقد
(
meqadd
) ا . ع . ابزارى آهنين كه بدان پوست تراشند .
مقداح
(
meqd h
) ا . ع . آهن چقماق .
مقدار
(
meqd r
) ا . ع . اندازهء چيزى . و توانايى . ج . مقادير . و نيز مقدار :
ساعت و آلتى كه بدان تعيين مىكنند ساعات و اوقات شبانهروز را . و رجل ذو مقدار :
مرد توانگر و غنى و مالدار .
مقدار
(
meqd r
) ا . پ . مأخوذ از تازى - اندازه و قدر و فاصله و پيمانه .
مقدار
(
meqd r
) ص . پ . مأخوذ از تازى - بلبخ و در نوشتجات اين صفت را در راستى و درستى اوزان استعمال مىكنند . ر .
موازى .
مقدام
(
meqd m
) و
مقدامة
(
meqd mat
) ا . ع . نيك مبارز و بسيار پيشآينده و دلاور . ج . مقاديم . و نام خرمابنى . و نام مردى .
مقدة
(
maqaddat
) ا . ع . نام جايى كه مى را بوى نسبت كنند . و راه .
مقدح
(
meqdah
) ا . ع . آهن چقماق و كفليز .
مقدحة
(
meqdahat
) ا . ع . آهن چقماق .
مقدحر
(
moqdaherr
) ص . ع .
مرد آمادهء دشنام و بدى كه پيوسته خشمناك و بينى پر باد باشد .
مقدد
(
moqaddad
) ص . ع .
جامهء نيك بريده شده . و گوشت بدرازا بريده شده .
مقدر
(
moqaddar
) ص . ع .
شيئ مقدر : چيز تقدير شده .
مقدر
(
moqaddar
) ا - ص . پ .
مأخوذ از تازى - تقدير شده و مقرر شده و امر شدهء از جانب خداوند عالم جلشانه . و سرنوشت و قسمت و وراستاد . و تقدير و هر چيزى كه از قضا و قدر صادر گردد .
مقدر
(
moqadder
) ص . ع .