آب معمودانى ترسايان .
معمور
(
ma'mur
) ص . ع .
آبادان . و البيت المعور : خانهاى در آسمان محاذى خانهء كعبه شرفها اللّه تعالى .
معمور
(
ma'mur
) ص . پ . مأخوذ از تازى - آباد و آبادان و مسكون و داراى جمعيت از مردمان . و عمارت شده و تعمير شده و بناى نيك آراسته شده و مرمت شده . و پر و ممتلى و آگنده . و جارى و روان . و معمور كردن : آباد كردن و اصلاح كردن و مرمت نمودن و آراسته كردن . و مسكون نمودن . و غير معمور : غير مسكون و بىسكنه و خراب بيابان .
معموره
(
ma'mure
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - معمور و آبادان . و معموره عمرو ليث : نام شهر شيراز .
معمورى
(
ma'muri
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - آبادانى .
معموريت
(
ma'muriyyat
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - آبادانى و پر جمعيتى .
معمول
(
ma'mul
) ص . ع . عمل كرده شده و پرداخته شده و ساخته شده و كرده شده . و آب بشير و شهد آميخته . يق : اتى به شراب معمول .
معمول
(
ma'mul
) ا - ص . پ .
مأخوذ از تازى - كرده شده و ساخته شده و پرداخته شده و مستعمل . و پوشيده شده . و مقرر شده و موافق دستور و رسمى . و دستور و قاعده و رسم . و رواج و عادت . و معمول داشتن :
استعمال كردن و عمل نمودن و رعايت كردن .
معمولى
(
ma'muli
) ا - ص . پ .
مأخوذ از تازى - معتاد و رسمى و مقررى و استمرارى . و معمولى سنوات : مقررى و انعامى كه همه ساله داده مىشود و هر چيزى كه همه ساله بجا آورده مىشود .
معموم
(
ma'mum
) ص . ع . عمامه دار و عمامه بسته .
معمى
(
mo'amm
) ص . ع . نثر و يا فظمى كه معنى آن پوشيده باشد و معما .
معن
(
man
) ا - ص . ع . دراز و كوتاه . و اندك و بسيار . و سهل و آسان . و چرم .
و آب . و خوارى . و هر چيزى كه در آن سودى باشد . و رجل معن فى حاجته : مرد سهل و آسان در حاجت . و معن بن زائدة بن عبد الله : از جوان مردان تازيانست كه در سخاوت و جوانمردى بدان مثل مىزنند .
معن
(
ma'n
) م . ع . معن بحقه معنا ( از باب فتح و نصر ) : اقرار كرد به حق او و يا انكار كرد . و معن للنعم :
ناسپاسى كرد نعمتها را . و معن الفرس معنا ( از باب فتح ) : دور رفت آن اسب .
و معن الماء : روان كرد آب را . و معن النبت : سيراب شد آن گياه و بپايان باليدگى رسيد . و نيز معن : پذيرفتن خوارى .
معن
(
mo'on
) ع . ج . معين .
معن
(
me'ann
) ا . ع . آنكه كار بيفايده كند و در پى باطل رود . و آنكه شرو .
فساد پيش آرد مردم را . و آنكه در هر چيزى كه پيش آيد دخالت كند . و خطيب .
معنا
(
ma'n
) ا . پ . مأخوذ از تازى - مضمون و مراد و مقصود و اراده ر .
معنى (
ma'n
) و (
ma'niyy
) .
معنا
(
ma'n
) و
معناة
(
ma'n t
) ا . ع . مراد از كلام و مقصود از هر چيزى . ر .
معنى (
ma'n
) و (
ma'niyy
) .
معناق
(
me'n q
) ا . ع . اسب نيكو گردن . ج : معانيق .
معنان
(
mo'n n
) ا . ع . روشهاى آب در وادى .
معناوى
(
man vi
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - معنوى و حقيقى .
معنب
(
mo'annab
) ص . ع . قطران غليظ . و مرد دراز بالا . و هر چيز ستبر و غليظ و دراز .
معنب
(
mo'anneb
) ص . ع . انگور آرنده و چينندهء انگور .
معنبر
(
mo'anbar
) ص . ع . خوشبوى شده با عنبر . و متغير .
معنة
(
ma'nat
) ا . ع . هر چيز سهل و آسان . و چيز اندك . و قولهم : ما له سعنة و لا معنة اى شئ . و قيل السعنة الميمونة و المباركة و المعنة المشؤمة .
معنة
(
me'annat
) ا . ع . زنى كه در هر چه پيش آيد دخالت كند .
معنت
(
mo'nat
) ص . ع . استخوان نصب كرده شده پس از شكستن .
معنج
(
me'naj
) ص . ع . پيشآينده در كار .
معنجد
(
mo'anjad
) ص . ع .
تيز خشم غضبناك .
معندب
(
mo'andeb
) ص . ع .
خشمناك .
معندر
(
mo'ander
) ص . ع .
مطر معندر : باران سخت .
معنز
(
mo'annaz
) ص . ع . خردسر .
و معنز الوجه : كم گوشت روى . و معنز اللحية : آنكه ريش وى بريش تكه ماند .
معنق
(
mo'neq
) ا . ع . زمين درشت و بلند كه گرداگرد آن زمين نرم باشد .
معنقات
(
mo'anneq t
) ا . ع .
كوههاى دراز .
معنقة
(
ma'naqat
) ا - ص . ع .
آنچه مايل و خميده باشد از پارههاى سنك .
و بلد معنقة : شهرى كه از جهة تنگى سال جاى اقامت در آن نباشد .