سهم معظعظ : تيرى كه در رفتن بلرزد و چاوچاوان رود و بپيچد .
معظل
(
mo'zel
) ص . ع . جاى بسيار درخت .
معظم
(
mozam
) ا . ع . بزرگتر و بهتر جزء از هر چيزى . و توده و مقدار بزرك .
معظم
(
mo'zam
) ا - ص . پ .
مأخوذ از تازى - عمده و جزء بزرگتر و بزرك و كلان .
معظمات بلاد
(
mo'zam te - bel d
) ا . پ . مأخوذ از تازى - شهرهاى عمده و بزرك .
معظم
(
mo'azzam
) ص . ع .
بزرك كرده شده و بزرك داشته و ببزرگى توصيف كرده شده و بزرك شمرده شده .
معظم
(
mo'azzam
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - بزرك شمرده شده و تعظيم شده و بزرك و محترم و در اشاره به شخص محترم گويند : معظم اليه .
معظمة
(
mo'zamat
) ا . ع . سختى سخت و بلاى نازل سخت .
معظمة
(
mo'azzamat
) ص . ع .
مونث معظم .
معظمه
(
mo'azzame
) ا - ص .
پ . مأخوذ از تازى - بزرك و محترم . و از اعلام زنان است .
معظوم
(
ma'zum
) ا . ع . كره شترى كه روى زبانش استخوان شكسته باشند تا شير نمكد .
معظومة
(
ma'zumat
) ا . ع . زن آزمند نره بزرك و كلان .
معظئل
(
mo'za'ell
) ص . ع .
جاى درختناك .
معفاج
(
me'f j
) ا . ع . عصا و چوبدستى و آلت زدن و چوبى كه گازر بدان جامه را وقت شستن زند . و مرد بدكردار .
معفاص
(
me'f s
) ص . ع . جارية معفاص : دختر نهايت بدخلق .
معفاق
(
me'f q
) ص . ع . رجل معفاق الزيارة : مرد بسيار زيارت كه پيوسته آمد و رفت دارد .
معفج
(
me'faj
) ا . ع . مرد گول و احمق كه ضبط كلام و عمل نتواند و سخن ناسزا گويد و كار هيچكاره كند . و چوبدستى و عصا و آلت زدن .
معفجة
(
me'fajat
) ا . ع . چوبدستى و عصا و آلت زدن .
معفرت
(
mo'afrat
) ص . ع .
داراى عفريت .
معفس
(
ma'fes
) ا . ع . بند استخوان .
معفص
(
mo'affas
) ص . ع .
ثوب معفص : جامهء سياه شده يا مازو .
معفو
(
ma'fu
) و (
ma'fovv
) ص .
ع . آمرزيده شده و معاف شده .
معفو
(
ma'fovv
) ص . پ . مأخوذ از تازى - عفو شده و معاف شده و بخشيده شده . و معفو كردن : بخشيدن و معاف كردن .
معفوج
(
ma'fuj
) ص . ع . وطى شده درد بر . الحديث . اذا قيل للرجل يا معفوج فان عليه الحد .
معفور
(
ma'fur
) و
معفورة
(
ma'furat
) ص . ع . بازار كاسد .
معفورة
(
ma'furat
) ا . ع . زمينى كه علف آن را خورانيده باشند .
معفوس
(
ma'fus
) ص . ع . مبتذل و خوار و حقير . و بندى و زندانى .
معفون
(
ma'fun
) ص . ع . برگرديده بوى و برگرديده مزه .
معفى
(
mo'affi
) ا . ع . يار و همنشين كه متعرض احسان نباشد .
معق
(
ma'q
) م . ع . بردن سيل همه را . و الفعل من نصر .
معق
(
ma'q
) ا . ع . شراب . و تباهى معده . و بدخويى .
معق
(
ma'q
) و (
mo'q
) ا . ع .
زمين بىگياه .
معق
(
ma'q
) و (
mo'q
) و (
ma'aq
) ا . ع . مغ و ژرف و عمق . و كرانه دشت دور و دراز . و دورى . ج : امعاق . و ج ج :
اماعق و اماعيق .
معق
(
mo'eqq
) ص . ع . فرس معق : ماديان باردار . لغتى است روى .
معقاب
(
me'q b
) ا - ص . ع .
سراچهاى كه در وى مويز و طعام و جز آن نهند . و امراة معقاب : زنى كه پس از هر دختر پسر زادن عادت وى باشد .
معقاد
(
me'q d
) ا . ع . رشته مهره دارى كه جهة چشمزخم بر گردن كودكان اندازند .
معقار
(
me'q r
) ا . پ . صمغ .
درخت آلو .
معقار
(
me'q r
) ص . ع . زينى كه ستور را پشت ريش كند .
معقاص
(
me'q s
) ا . ع . گوسپند كج شاخ . و بدترين دختران بدخوى .
معقب
(
me'qab
) ا . ع . چادر زنان . و گوشواره . و شتربان ماهر در شتربانى . و كسى كه تربيت مىشود و مهيا مىگردد تا پس از امام خليفه و وزير باشد .
معقب
(
mo'qeb
) ا . ع . ستارهاى كه پس از ستارهء ديگر برميآيد و طلوع مىكند .
و نيز فرزندى كه جانشين پدر مىگردد .
معقب
(
mo'aqqab
) ص . ع .
آنكه از ميخانه برآيد سپس در آمدن كسى كه از وى بزرگتر باشد . و در عقب افتاده .
معقب
(
mo'aqqeb
) ص . ع .