شدن : اطاعت كردن . و مطيع كردن :
فرمانبر كردن و تابع نمودن و منقاد نمودن .
مطيف
(
motif
) ص . ع . آنكه احاطه مىكند . و گرداگرد چيزى را مىگيرد .
مطيق
(
motiq
) ص . ع . آنكه توانايى و قوت مىدهد و طاقت مىبخشد . و توانا و قادر و با قوت .
مطيلق
(
motayleq
) و
مطيليق
(
motayliq
) ع . مصغر منطلق . ر . منطلق .
مطين
(
matin
) ص . ع . سطح گل اندود .
مطين
(
motayyan
) ص . ع . گل اندود شده .
مطين
(
motayyen
) ص . ع . آنكه گلاندود مىكند جايى را . و نيز لقب شخصى كه از بچگى سخت بگلكارى حريص بود .
مظ
(
mazz
) ا . ع . درخت انار و درخت انار دشتى . و خون سياوشان . و عصارهء بيخ ارطى .
مظ
(
mazz
) م . ع . مظظته مظا ( از باب نصر ) : نكوهيدم آن را . و مظ العود :
باز كرد پوست آن چوب را .
مظاأبة
(
moz 'abat
) م . ع . ظاابنى مظاأبة : خواهر زن من را بنكاح در آورد .
مظاءرة
(
moz 'arat
) ا . ع . ظائرت مطاءرة : ظئر گرفتم و شيرده براى بچه گرفتم .
و ظاءرها : دايه گرفت آن زن را . و ظاءرت : گرفت آن زن بچه را براى شير دادن .
مظاءرة
(
moz 'arat
) ا . ع .
بينهما مظاءرة اى كل واحد منهما ظئر صاحبه : يعنى هر يك از آن دو دايگى مىكنند .
مظاءمة
(
moz 'amat
) م . ع . دو خواهر را دو كس خواستن . و ظاءمه فلان :
نكاح كرد خواهر زن او را فلان .
مظارير
(
maz rir
) ع . ج .
مظرور .
مظاظ
(
mez z
) م . ع . ماظه مماظة و مظاظا : بدى كرد با او و منازعت نمود . و ماظ الخصم : لازم گرفت دشمن را .
مظاظة
(
maz zat
) ا . ع . درشتى و زشتىخوى .
مظال
(
maz ll
) ع . ج . مظلة (
mezallat
) و (
mazallat
) .
مظالفة
(
moz lafat
) م . ع . بر زمين درشت رفتن تا جاى پاى پديد نگردد .
مظالم
(
maz lem
) ع . ج .
مظلمة .
مظالم
(
maz lem
) ا . پ . مأخوذ از تازى - ستم و زبردستى و ستمگرى . و ديوان مظالم : ديوان دادخواهى و دادرسى .
مظالمة
(
moz lamat
) م . ع . ظالم مظالمة و ظلاما . ر . ظلام .
مظان
(
maz n
) ا . پ . مأخوذ از تازى - جاى گمان بردن و جاى احتمال .
مظان
(
maz nn
) ع . ج . مظنة .
مظاهر
(
maz her
) ع . ج . مظهر .
مظاهر
(
maz her
) ا . پ . مأخوذ از تازى - محل ظهور و محل پيدايش و منظر .
مظاهر
(
moz her
) ص . ع .
حمايتكننده و پشت به پشت دهنده و نگهبان و دستگير و مددگار .
مظاهرة
(
moz harat
) م . ع .
ظاهر مظاهرة و ظهارا . و ظهار .
مظاهرت
(
moz hrat
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - پشتى و حمايت و دستگيرى .
مظبظب
(
mozabzab
) ص . ع . گرفتار تب .
. مظرب (
mozarrab
) . و مظربة (
mozarrabat
) ص . ع . سخت مانند سم و ناخن و چنك .
مظرة
(
mazarrat
) ص . ع . ارض مظرة : زمين كه در آن سنگهاى تيز باشد .
مظرة
(
mazarrat
) م . ع . ظر ظرا و مظرة . ر . ظر .
مظرة
(
mezarrat
) ا . ع . سنك آتشزنه .
مظرور
(
mozrur
) ا . ع . سنك و سنك تيزگرد . ج : مظارير .
مظع
(
maz '
) م . ع . مظع الوتر و غيره مظعا ( از باب فتح ) : نرم و تابان گردانيد آن زه و جز آن را .
مظعة
(
maz'at
) ا . ع . باقى مانده از كلام .
مظفار
(
mezf r
) ا . ع . مرد مقضى المرام كه بهر كارى دست زند برخوردار گردد .
و موچينه و منقاش . و از اعلام است .
مظفر
(
mozfar
) ص . ع . خراشيده شده با ناخن . و پيروزمند گردانيده شده .
مظفر
(
mozaffar
) ا - ص . ع .
جوانمرد بمراد خود رسيده هر چه باشد . و پيروزى يافته و نصرت يافته . و آنكه بهر كارى دست زند برخوردار گردد . و رجل مظفر اى صاحب دولة فى الحرب . و نيز از اعلام است .
مظفر
(
mozaffar
) ص . پ . مأخوذ از تازى - فتح و ظفر يافته و پيروز و منصور .
و مظفر شدن : پيروزمند شدن و فتح كردن و غالب آمدن .
مظفرة
(
mozaffarat
) ص . ع .
فرس مظفرة : اسبى كه چيزى از اندام وى قطع كرده باشند و يا از ناخنهاى وى چيزى قطع شده باشد .
مظفور
(
mazfur
) ص . ع . مبتلا بظفره و ناخنك چشم . و آنكه بر وى پيروزمند