بارى كه باز دارد شخص را از كار ديگر .
ج : مشاغل .
مشغله
(
macqele
) ا . پ . مأخوذ از تازى - كار و بار و شغل و پيشه و كسب و معامله و داد و ستد و هر چيزى كه شخص را به خود مشغول كند . و تماشا . و هنگامه . و مدرسه .
مشغنب
(
mocaqnab
) و (
mocaq -
) (
neb
) ص . ع . تيس مشغنب القرن :
گوسپندى كه شاخ آن راست برآمده سپس بجانب گوش پيچ خورده باشد . و كذلك :
مشغنب القرن .
مشغوف
(
macquf
) ص . ع .
ديوانه .
مشغول
(
macqul
) ص . ع . در كار داشته شده .
مشغول
(
macqul
) ص . پ . مأخوذ از تازى - در كار . و متوجه و روىآور و كاردار . و بازداشته . و مشغول بودن و يا مشغول شدن : در كار بودن و كاردار بودن . و متوجه شدن و روىآور گشتن . و مشغول داشتن و يا مشغول كردن : بازداشتن و منصرف كردن .
مشغولى
(
macquli
) و
مشغوليت
(
macquliyyat
) ا . پ . مأخوذ از تازى - اشتغال و شغل و پيشه و كار و عمل .
مشغوم
(
macqum
) ا . ع . ماده شتر بسيار شير .
مشفار
(
mecf r
) ا . ع . لب شتر .
مشفتر
(
mocfaterr
) ص . ع .
مرد موى بر تن خاسته و مقشعر . و مستعد دامن بر زده و بر پاى خاسته . و غبار برخاسته و بلند شده .
مشفح
(
mocaffah
) ا . ع . محروم كه به چيزى نمىرسد .
مشفر
(
macfar
) و (
mecfar
) ا .
ع . لب شتر و گاهى بطور استعاره در مردم هم گويند . ج : مشافر . المثل : اراك بشر ما احار مشفر : يعنى ظاهر آن تو را بىنياز مىكند از سؤال باطن زيرا همينكه ديدى بشرهء او را اعم از آنكه فربه باشد و يا لاغر استدلال مىكنى بر كيفيت خوردن آن .
و نيز مشفر : قوت و شدت . و قطعهاى از زمين و از ريگ .
مشفر
(
mocaffer
) ص . ع . عيش مشفر : عيش تنك و كم .
مشفشف
(
mocafcaf
) و (
mocaf -
) (
cef
) ص . ع . سبك عقل و بدخوى . و كسى كه از غيرت لرزه و شوريدگى در وى بهم رسيده باشد .
مشفق
(
mocfeq
) ص . ع . مهربان و نصيحتگر . و ترسان و بيمناك .
مشفق
(
mocfeq
) ص . پ . مأخوذ از تازى - دوست مهربان و نصيحتگر و تيمناك .
مشفق
(
mocaffaq
) ص . ع .
عطاء مشفق : دهش كم و اندك .
مشفقانه
(
mocfeq ne
) م ف . پ .
مأخوذ از تازى - از روى مهربانى و مرحمت .
مشفلة
(
mecfalat
) ا . ع . شكنبه .
ج : مشافل .
مشفوع
(
macfu '
) و
مشفوعة
(
macfu'at
) ص . ع . ديوانه .
مشفوف
(
macfuf
) ص . ع . شفاف و روشن و تنك كه از زير آن چيزى پيدا و نمايان باشد .
مشفوه
(
macfuh
) ص . ع . آنكه از وى به الحاح و بسيار سؤال كرده باشند . و ماء مشفوه : آبى كه بر آن نوشندگان بسيار گرد آمده باشد . و كذلك : طعام مشفوه .
مشفوهة
(
macfuhat
) ص . ع .
كم و اندك . يق : اتانا و اموالنا مشفوهة .
مشق
(
macq
) م . ع . مشقت الابل الكلاء مشقا ( از باب نصر ) : بهترين گياه را چريدند شتران . و مشق الطعام : بيشتر از آنچه خورد از طعام باقى گذاشت . و مشق الثوب الجديد ساق صاحبه : سوزش آورد پوشاك نو ساق پوشنده را . و مشقت الجارية ( مجهولا ) : باريك و دراز اندام گرديد آن دخترك . و نيز مشق نوعى از گائيدن .
و بشتاب نيزه زدن . و بشتاب زدن . و خستن .
و تازيانه زدن . و بشتاب خوردن . و سست خوردن . و نوشتن حروف . و موى شانه كردن . و كشيدن چيزى را تا بيازد و دراز گردد .
و پاره كردن جامه را . و كم دوشيدن . و زه كشيدن تا نرم گردد .
مشق
(
macq
) ا . پ . مأخوذ از تازى - مشخ و مداومت در كار . و تخته و يا كاغذى كه بر آن خط نويسند .
مشق
(
macq
) و (
mecq
) ا . ع . گل (
gel
) سرخ .
مشق
(
mecq
) ص . ع . رجل مشق : مرد سبك گوشت .
مشق
(
macq
) ع . ج . امشق و مشقاء .
مشق
(
macaq
) م . ع . مشق مشقا ( از باب سمع ) : رسيد يك ران او به ران ديگر او .
مشق
(
mecaq
) ع . ج . مشقة .
مشق
(
macaq
) ا . ع . شكاف ميان دو كنارهء كس زن .
مشقأ
(
macqa '
) ا . ع . فرق سر .
مشقأ
(
mecqa '
) و
مشقا
(
macq
) ا . ع . شانه .
مشقاء
(
macq '
) ص . ع . مؤنث امشق : زنى كه هر دو شكم رانش بهم برخورده