مشص
(
mocess
) ص . ع . شاة مشص : گوسپند كم شير . و كذلك : ناقة مشص .
مشط
(
mact
) ا . ع . دائم المشط : مرد متملق و چاپلوس .
مشط
(
mact
) م . ع . مشط الشئ مشطا ( از باب نصر ) : در آميخت آن چيز را . و مشط الماشطة المراة :
شانه كرد موهاى آن زن را مشاطه .
مشط
(
mact
) و (
mect
) و (
moct
) و (
macet
) ا . ع . شانه و آنچه بدان مويها را بيارايند . ج : امشاط و مشاط .
مشط
(
moct
) ا . ع . كار چوب كه وقت بافتن راست ايستاده دارند . و استخوان هاى پشت پاى و شانهء كتف . و چوب پهنى كه بر سر خم گذارند . و داغى مر شتران را . و مشط الذئب : نام گياهى .
مشط
(
macat
) م . ع . مشطت الناقة مشطا ( از باب سمع ) : شانهوار پيدا شد پيه در پهلوى آن ماده شتر . و مشطت يده : درشت گرديد دست او از كار و يا خار و مانند آن در خليد در دست وى .
مشط
(
mocot
) ا . ع . شانه و مشط .
ج : امشاط .
مشط
(
mocott
) ا . ع . شانه و مشط .
مشطب
(
mocattab
) ص . ع .
سيف مشطب : شمشير شطبةدار . و ثوب مشطب : جامهء خطدار .
مشطبة
(
mocattabat
) ا - ص .
ع . گليم ستبر نگننده زده . و ارض مشطبة :
زمينى كه سيل در آن اندك خط كرده باشد .
مشطة
(
mactat
) ا . ع . شانهاى كه از چوب شمشاد ساخته شده باشد .
مشطة
(
mectat
) ا . ع . نوع و هيئت شانه كردن . و مشطة الرجل : پشتپاى .
مشطوب
(
mactub
) ص . ع . سيف مشطوب : شمشير شطبةدار . و فرس مشطوب المتن و الكفل : اسب برآمده پشت و سرين از فربهى .
مشطور
(
mactur
) ص . ع . دو نيم شده .
مشطور
(
mactur
) ا . ع . نان آبكامه اندوده شده . و باصطلاح عروض : شعرى از بحر رجز كه سه جزء از شش جزء آن را انداخته باشند .
مشظ
(
macz
) م . ع . مشظ البلد مشظا ( از باب نصر ) : برگزيد و اختيار كرد آن شهر را . و مشظ فلانا : برگرفت از مال فلان چيزى را .
مشظ
(
macz
) و (
macaz
) ا . ع .
آنچه از خار در دست بخلد .
مشظ
(
macz
) و (
macaz
) م . ع .
مشظت الدابة مشظا و مشظا ( از باب سمع ) : ظاهر و نمايان شد پى آن ستور از گوشت آن .
مشظ
(
macaz
) م . ع . مشظ مشظا ( از باب سمع ) : سود خار و يا چوب را و خليد از آن چيزى در دست وى . و مشظت يده : خليده شد خار در دست او .
مشظ الرجل : دو سرين آن مرد بهم برخورد و سائيده شد .
مشظ
(
macez
) ص . ع . آنكه در دست وى خار و يا چوب خليده باشد .
مشظة
(
maczat
) ا . ع . خبرهاى پنهان و هر چيز نامعروف و مشكوك .
مشظة
(
meczat
) ا . ع . پارهاى از هر چيزى .
مشظظ
(
mocazzaz
) ا . ع . جاء مشظظا : آمد در حالتى كه نرهء او نعوظ كرده بود .
مشظف
(
meczaf
) ا . ع . كسى كه تعريض سخن به غير قصد كند .
مشع
(
mc '
) م . ع . مشع الرجل مشعا ( از باب فتح ) : ورزيد و كسب كرد آن مرد و گرد آورد . و مشع فلان : نرم و آسان رفت فلان . و مشعه : ربود آن را .
و مشع القطن : غاز كرد آن پنبه را . و مشع القثاء و نحوه : خائيد خيار و مانند آن را . و مشع الغنم : دوشيد آن گوسپند را . و مشع فلانا بمنيه او بوله :
انداخت فلان منى و يا بول خودش را . و مشع فلانا بالحبل و غيره : زد فلان را بريسمان و جز آن .
مشعال
(
mec ' l
) ا . ع . خنور چرمين كه در وى نبيذ كنند . ج : مشاعيل .
مشعان
(
moc ' nn
) ص . ع . رجل مشعان الرأس : مرد ژوليده موى سر .
مشعب
(
mac'ab
) ا . ع . راه و داغى است مر شتران را . و مشعب الحق : راهى كه حق را از باطل جدا سازد .
مشعب
(
mec''ab
) ا . ع . بر ما و مته .
و ابزارى كه بدان ظروف شكسته را مرمت مىكنند .
مشعب
(
moca''ab
) ص . ع .
وصله شده و پينه زده . و نشان كرده شدهء با نشان شعب .
مشعبة
(
moca''abat
) ص . ع .
قصعة مشعبة : كاسهء پيوند خورده .
مشعبد
(
moca'bed
) ا - ص . پ .
مولد از اختلاط فارسى با تازى - شعبدهباز .
ج : مشعبدان .
مشعبدان
(
moca'bed n
) پ .
ج . مشعبد . و مشعبدان حقهء سبز : ماه و آفتاب . و نيز كواكب سيار .
مشعبذ
(
moca'baz
) ص . ع . مرد سحر كرده شده كه در نظر وى چيزى در آيد كه آن را اصلى نباشد .