مغرور و خودپسند و متكبر .
مزديسنى
(
mezdayasni
) ا . پ .
بلغت زند : خدا پرستى .
مزر
(
mazr
) ا . پ . شراب بوزه .
مزر
(
mazr
) ا - ص . ع . نشكج .
و شربت اندكى از شير و جز آن . و رجل مزر : مرد خوشطبع و زيرك .
مزر
(
mazr
) م . ع . مزر القربة مزرا ( از باب نصر ) : پر كرد مشك را . و پستى و بلندى نگذاشت در آن . و مزر الرجل اللبن : اندكى آشاميد آن مرد شير را . و مزر فلانا : خشم گرفت بر فلان . و مزر المرق و نحوه : جهت چاشنى آشاميد شوربا و مانند آن را . و نيز مزر : شكنجيدن بانگشت . و نشكنج گرفتن .
مزر
(
mezr
) ا . ع . احمق . و بوزه و شراب ذرة و جو . و اصل و نژاد . يق :
فلان كريم المزر .
مزراء
(
mezr '
) ص . ع .
رجل مزراء : مرد بسيار عيبكنندهء مردم .
مزراب
(
mezr b
) ا . ع . ناودان .
مزراة
(
mazr t
) م . ع . زرى زريا و زراية و زريانا و مزرية و مزراة . ر . زراية .
مزراف
(
mezr f
) ناقة مزراف :
ماده شتر تيزرو .
مزراق
(
mezr q
) ا . ع . نيزهء خرد . و شترى كه رحل را سپس افكند . ج :
مزاريق .
مزرج
(
mozarraj
) ا . ع .
مست شراب .
مزرح
(
mazrah
) ا . ع . زمين پست هموار .
مزرد
(
mazrad
) ا . ع . گلو و خشك ناى گلو .
مزرد
(
mezrad
) ا . ع . رشتهاى كه بدان گلوى شتر را بندند و خبه كنند تا نشخوار از شكم بدهن نيارد .
مزرعة
(
mazra'at
) و (
mazre'at
) و (
mazro'at
) ا . ع . كشتزار . ج :
مزارع .
مزرعه
(
mazre'e
) ا . پ . مأخوذ از تازى - كشتزار و صحراى آماده شدهء براى كشت . وده . و مزرعهء خاك : زمين و كالبد انسانى و ديگر حيوانات و قبر و گور . و مزرعهء دانهسوز : دنيا و عالم .
مزركش
(
mozarkac
) ا - ص . ع . مأخوذ از پارسى - سازندهء تار زر و زركش .
مزرود
(
mazrud
) ص . ع . حلق خبه كرده .
مزرودة
(
mazrudat
) ص . ع .
درع مزرودة : زره بافته شدهء حلقهها درهم افگنده .
مزروع
(
mazru '
) ا - ص . ع .
كشت و كشته شده . ج : مزاريع .
مزروع
(
mazru '
) ص . پ . مأخوذ از تازى - زمين كشته شده و تخم پاشيده شده .
مزره
(
mazre
) ا . پ . چراغ و چراغدان .
مزرية
(
mazriyat
) م . ع . زرى زراية و مزراة و مزرية . ر . زراية .
مزرئم
(
mozra'emm
) ص . ع .
ترنجيده و گرفته .
مزرئنة
(
mozra'ennat
) ص . ع .
شداة مزرئنة : صبح و بامداد سرد .
مزز
(
mazaz
) ا . ع . آهستگى و افزونى و فراوانى . و زمان .
مزز
(
mazaz
) م . ع . مزمززا و مزازة . ر . مزازة .
مزع
(
maz '
) م . ع . مزع الظبى و الفرس و البعير مزعا و مزعة ( از باب فتح ) : بشتاب رفت آهو و اسب و شتر . و يا مزع اول دويدن و آخر راه رفتن و يا نرم دويدن است . و مزعت المراة القطن بيدها : غاز كرد آن زن پنبه را بدست خود و ريز ريز كرد آن را و پاك كرد .
مزعاج
(
mez'aj
) ا . ع . زنى كه در يك جاى قرار نگيرد .
مزعافة
(
mez ' fat
) و
مزعامة
(
mez ' mat
) ا . ع . مار .
مزعة
(
maz'at
) م . ع . مزع مزعا و مزعة . ر . مزع .
مزعة
(
mez'at
) ا . ع . پارهاى از پرواز پنبه .
مزعة
(
mez'at
) و (
moz'at
) ا . ع .
پارهء گوشت . و گوشت بركنده . و گوشت پارهاى كه بدان باز را خورش دهند . و باقيماندهء چربى و پارهاى از پيه . و يك آشام آب . و ما عليه مزعة لحم : نيست در آن هيچ گوشت . و كذلك : مزعة لحم .
مزعج
(
moz'ej
) ا . ع . سار .
مزعزع
(
moza'zi '
) ا . ع . پالوده .
و پسر خوانده .
مزعف
(
moz'af
) ص . ع . حشى مزعف : چاهك شور آب .
مزعف
(
moz'ef
) ص . ع . موت مزعف : مرگ شتابكش . و سيف مزعف :
شمشيرى كه ضريبهء خود را زنده نگذارد .
مزعفر
(
moza'far
) ص . ع .
ثوب مزعفر : جامهء رنك كردهء بزعفران .
مزعفر
(
moza'far
) ا . ع . شير سرخ كه رنك آن ما بين كميت و اشقر بود . و پالوده .
مزعفر
(
moza'far
) ا . پ . مأخوذ