مزبلة
(
mazbalat
) (
mazbolat
) ا . ع . سرگين جاى . ج : مزابل .
مزبله
(
mazbele
) ا . پ . مأخوذ از تازى - زبيلدان و آن جايى كه از خانه و يا كوچه كه در آن زبيل . خاكروبه و خاشاك ريزند و پنه و شلته و شوله و شويله و كلجان و فرناك و خلاجاى نيز گويند .
مزبور
(
mazbur
) ص ع . نبشته .
مزبور
(
mazbur
) ص . پ . مأخوذ از تازى - نبشته شده و در پيش ذكر شده و مذكور و در پيش گفته شده .
مزبورة
(
mazburat
) ص . ع .
بئر مزبورة : چاه بسنك برآورده .
مزبوق
(
mazbuq
) و
مزبوقة
(
mazbuqat
) ص . ع . بركنده شده : لحية مزبوقة : ريش بركنده شده .
مزة
(
mazzat
) ا . ع . مى خوشمزه .
و يك بار مكيدن . الحديث : لا تحرم المزة و لا المزتان يعنى فى الرضاع .
مزة
(
mezzat
) ا . ع . نام دهى در دمشق .
مزة
(
mozzat
) ا . ع . مى ترشى كه ترشى آن نامطبوع باشد .
مزج
(
mazj
) م . ع . مزج الشئ بالشئ مزجا ( از باب نصر ) :
آميخت اين چيز را به آن چيز . و مزج فلانا :
برافژوليد فلان را .
مزج
(
mezj
) و (
mazj
) ا . ع .
عسل و انگبين . و بادام تلخ .
مزج
(
mezajj
) ا . ع . نيزهء خرد و كوتاه .
مزج
(
mozajj
) ص . ع . رمح مزج : نيزهء با پيكان .
مزجاة
(
mozj t
) ص . ع مؤنث مزجى يعنى چيز اندك و بيقدر . يق : بضاعة مزجاة .
مزجال
(
mezj l
) ا . ع . تيرى كه پيكان و پر به روى نهاده باشند .
مزجرة
(
mazjarat
) ا . ع . مترس و شكلى كه در كشتزار سازند براى دفع جانوران زيانگار .
مزجل
(
mezjal
) ا . ع . سر نيزه و نيزهء كوتاه .
مزجوج
(
mazjuj
) ا . ع . دول بزرگى كه گرد ساخته نشده باشد و لبهاى آن را بهم دوخته باشند .
مزجور
(
mazjar
) ص . ع . زجر شده و رانده شده .
مزجى
(
mozj
) ص . ع . هر چيز اندك و بيقدر .
مزجى
(
mozajj
) ص . ع . كشتى بشتاب رانده شده .
مزجى
(
mozajji
) ص . ع .
رجل مزج : مردى كه خويشتن را بگروهى چسباند كه از ايشان نبود .
مزح
(
mazh
) ا . ع . خوشه . و سنبل الطيب و سنبل هندى .
مزح
(
mazh
) م . ع . مزح مزحا و مزاحا . ر . مزاح .
مزحاف
(
mezh f
) ص . ع . بعير مزحاف : شترى كه عادت وى سپل كشان رفتن باشد .
مزحزح
(
mozahzah
) ص . ع .
دور كرده شده .
مزحزح
(
mozahzeh
) ص . ع .
دوركننده .
مزحف
(
mazhaf
) ا . ع . جاى غيژيدن مار . و جاى افتادن قطرهء باران . ج :
مزاحف .
مزحف
(
mozhef
) ص . ع . بعير مزحف : شتر مانده شده . و رجل مزحف : مرد خداوند شتر مانده شده .
مزحل
(
mazhal
) ا . ع . مقصد و جائى كه چون از جائى دور شوند به آنجا روند .
و گاه مصدر مىباشد . يق : ان الى عنك لمزحلا اى منتدحا يعنى از براى من در نزد تو وسعت و فراخى مىباشد .
مزحم
(
mezham
) ص . ع .
رجل مزحم : مردى كه مردمان در نزد وى بسيار انبوهى مىكنند و يا سخت انبوهى مىنمايند .
مزحور
(
mazhur
) ص . ع . مرد سخت بخيل و زفت . و كسى كه گرفتار بيمارى زحير باشد . و آنكه شكايت از زحير كند .
مزخة
(
mazaxxat
) ا . ع . فرج زن .
مزخة (
mazaxxat
) و (
mezaxxat
) ا . ع . زن .
مزخرف
(
mozaxraf
) ص . ع .
آراسته ظاهر .
مزخرف
(
mozaxraf
) ا - ص . پ .
ماخوذ از تازى - دروغى كه مانند راست آراسته كرده باشند . و سخن بىاصل و بيمعنى و لا طائل و راستنما . و مرد مزخرف : مرد حيلهباز . و مزخرف گفتن : دروغ گفتن و سخن بىاصل و بيمعنى و لا طائل گفتن .
مزخرف
(
mozaxref
) ص . ع .
آراستهكننده .
مزخرفات
(
mozaxraf
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - دروغها و سخنهاى بىاصل و لا طايل .
مزخف
(
mozxef
) و (
mezxaf
) ص . ع . مرد متكبر .
مزخلب
(
mozaxleb
) ا . ع . مرد استهزاكنندهء بمردم .
مزد
(
mazd
) ا . ع . نوعى از گائيدن . و سرما يق : ما راينا مزدا فى هذا العام