تاريخچه :
نام جنس گياه
Erigeron
كه معرب آن اريغارون مىباشد تركيبى از دو واژه يونانى
Eri
( زود - نخستين ) و
Geron
( پير ) مىباشد و اين نامى است كه تئوفراست به گياه
Senecio vulgaris
داده است .
بوميان امريكاى شمالى آن را در گريپ و سوختگىها و از دود آن براى راندن حشرات استفاده مىكردهاند .
كولپپر تحت عنوان
Simson
مىنويسد عصاره گياه داروى بسيار عالى سينه مىباشد ولى به واسطه طعم نامطبوع زياد مصرف نمىشود . اگر دم كرده يا جوشانده آن را با شربت پر سياوش شيرين نمايند در اشخاص مسلول و ضعيف بنيه موثر مىباشد ( 1 * ) .
در فارماكوپههاى امريكا از سال 1836 تا 1916 براى آن خواص ضد اسهال ، ضد خونروىهاى زنانه و دفع حشرات ذكر شده است .
در قرن نوزدهم در كانادا و امريكا در موارد اسهال ، اسهال خونى ، خيز عمومى انساج ، ناراحتىهاى كليوى ، سنگ كليه مصرف درمانى داشته است .
تركيبات شيميائى :
گياه داراى اسانس مىباشد كه در تركيب آن ليمونن راست ، ترپنئول ، لينالل ، سيترونل لول و
Menthen
موجود است . همچنين گياه داراى فلاونوئيد ، ترپن ، تانن ، اسيد گاليك و مواد رزينى مىباشد .
قسمت قابل مصرف :
كليه اندامهاى گياه داراى اسانس مىباشد .
خواص :
مدر ( دفع كنند اسيد اوريك ) ، قابض ، ضد التهاب .
موارد مصرف داخلى :
1 - در ناراحتىهاى دستگاه ادرارى تناسلى : نفريت ، سيستيت ، آلبومينورى ، متروراژى ، ورم مثانه ، سنگ كليه
2 - اسهال و بواسير خونى
3 - نقرس ، رماتيسم مزمن
4 - از پودر دانهها به عنوان بندآورنده خون و ضد اسهال نيز استفاده مىشود
استعمال موضعى :
از برگ گياه در اكزما ، گلودرد و زخمها استفاده مىشود .