اسيدهاى آمينه موجود در دانه : آرژىنين ، هيستيدين ( بيش از گياهان ديگر ) ايزولئوسين
Isoleucin
، لئوسين
Leucin
، ليزين
Lisine
، سيستين
Cystin
، متيونين
Methionin
، فنيلآلانين
Phenylalanine
، ترهئونين
Threonine
، والين .
روغن آفتابگردان : روغن حاوى اسيدهاى لينولئيك ، اولئيك ، پالميتيك ، استهآريك و آراشيدونيك .
خواص درمانى : تببر ، مغذى ، مقوى
موارد مصرف درمانى :
گل : تببر و در برونشيت ، آسم ، درد سينه ، پنومونى و به عنوان مقوى باه و قاعدهآور مورد استفاده قرار مىگيرد .
در روسيه از عصاره الكلى گلهاى تازه به عنوان تببر استفاده مىشود و در سابق براى كودكان مبتلا به تب مالاريا مقاوم نسبت به كنين استفاده مىشده است .
برگ : در تب مالاريا همچنين به عنوان التيامدهنده زخم و در لمباگو مصرف مىشود .
دانه : بسيار مغذى است و از مخلوط پودر مغز آن با آرد براى تهيه بيسكويت ، فراوردههاى قنادى ، تهيه ماست و پنير ، غذاى پرندگان و از دانه بو داده به جاى قهوه و نوشيدنىهاى حاوى شكلات استفاده مىشود .
امولسيون له شده دانه آفتابگردان در آب به عنوان مدر و بطور موضعى در باد سرخ مصرف سنتى دارد .
در هومئوپاتى
Homoeopathy
از تنتور دانههاى رسيده در يبوست و كهير و از خارج به منظور التيام زخمها استفاده مىشود .
روغن آفتابگردان : روغن آفتابگردان به عنوان يك ماده غذائى و آنتى اسكلروتيك ، و چون حاوى ويتامينهاى
D , A
و
E
مىباشد براى رشد كودكان لازم و مورد استفاده قرار مىگيرد و چون پائين آورنده كلسترول خون است در آشپزى و براى تهيه سالاد مورد توجه است و در صنعت براى تهيه مارگارين ، كره ، محافظت كنسرو ماهى و مخلوط با روغن كتان در وارنيش و نقاشى و از كجاله آن براى تغذيه حيوانات استفاده مىنمايند .
اشكال داروئى : پودر ، تنتور ، عصاره روان
( 1 * ) - تبهاى نوبهاى بدخيم
( 2 * ) - از كتاب خطى فروغ ناصرى - كتابخانه شخصى
( 3 * ) - آذريون
Calendula officinalis L .
و حنوه
C . arvensis L .
مىباشد و مترادف با آفتابگردان نيست . در قديم گياهانى را كه گل آنها با طلوع خورشيد باز و با غروب آن بسته مىشد مانند نيلوفر و يا