چون صورت اين واقعه به عرض امير صاحبقران رسيد ، با آنكه شربتهاى تلخ مذاق فراق نوشيد « 1 » ، امّا در مقام غيرت لباس صبر و شكيب پوشيد و فرمود كه با قضاى الهى چاره نيست و جزع و فزع در نوايب فايده ندارد . به حكم الهى راضى گشته صبر را شعار حال خود گردانيد و جهت روح مطهّر او انواع صدقات و مبرّات « 2 » به مستحقّان رسانيد و ولايت شيراز و حكومت فارس و توابع را به فرزند دلبند او پير محمد بهادر ارزانى فرمود . و امير اوج قرابهادر را نامزد كرد تا آنجا رود و اين حكم رسانيده ملازم آستانهء او باشد .
هامش
( 1 ) با : نوشند .
( 2 ) با ندارد .