ذكر توجّه شاه منصور به شيراز و مسخّر گردانيدن ممالك « 1 » فارس
شاه منصور چون به استعداد لشكر شيراز مستظهر شد چنان اظهار كرد كه چون لشكر و اسباب سلطنت من حيث لا يحتسب در سلك حصول آمد « 2 » عزيمت بغداد نمود كه آن نواحى در قبضهء تصرف آرد . امّا فى الحقيقة خوف و دهشت لشكر صاحبقرانى او را بر آن حركت باعث آمده بود . « 3 » انديشيد كه اگر جوقى از عساكر منصوره حضرت صاحبقرانى متوجه شوشتر شوند او را بعد مسافتى در ميان باشد . در اوايل شهور سنهء تسعين و سبعماية آوازهء مراجعت حضرت امير بزرگ صاحبقران و قسمت ممالك عراق و فارس بر نمطى كه مسطور شد ، در حدود واسط به شاه منصور رسيد . « 4 » به ورود اين خبر به غايت خرّم و مبتهج شد . آن را طباشير صبح اقبال خود دانست و يقين شناخت كه با وجود اجتماع اصول و اعيان شيراز و امراء و سرداران آنجا كه پيش او حاضر بودند انتزاع شيراز از شاه يحيى به غايت آسان نمود . [ همه را استمالت نمود و ] « 5 » هر يك را به حسب مقتضاى حال به عنايت و عاطفت موعود گردانيد و ايشان بر استعجال معاودت به جانب شوشتر و صرف عنان عزيمت به طرف فارس او را تحريض نمودند . بىتوقّف به جانب شوشتر متوجه شدند و در عزيمت مبادرت نموده از شوشتر به ولايت كوه كيلويه « 6 » شولستان و كازرون رسيدند و هر جا كه مىرسيد پيشوايان و مقدّمان آن مواضع در مقام مطاوعت ملحق مىشدند . چون به ظاهر شيراز به دروازهء سلم رسيد ، اهواء و آراء جماعتى كه در اندرون شهر بودند به جانب او مايل شد . « 7 » به جهت آن كه اعيان و اكابر شيراز همراه او بودند و طريقهء ملازمت مسلوك داشته هر يك به اصطناعات فراخور ،
هامش
( 1 ) با ندارد .
( 2 ) اساس : آيند .
( 3 ) با : آن را بر حركت باعث بود .
( 4 ) با : رسيده بود .
( 5 ) فقط در اساس .
( 6 ) با : كوه كيلويه رفت و به .
( 7 ) با ، گ : شدند .