سواد مكتوبى كه شاه شجاع در اواخر حال به حضرت امير صاحبقرانى نبشته است « 1 »
هو الحيّ لا إله الّا هو ، له الحكم و اليه ترجعون . عاليحضرت گردون بسطت ممالك پناه معدلت شعار مكرمت دثار ، نويين « 2 » بزرگ كامكار ، اعتضاد سلاطين گردون اقتدار ، شهسوار مضمار عدل و احسان ، اعدل اكاسرهء زمين و زمان ، المنظور بغايهء الملك الدّيان ، قطب الحقّ و الدّنيا و الدّين ، امير تيمور گوركان - خلد اللّه تعالى ملكه - ملاذ قهارمهء « 3 » چرخ مقدار ، ملجأ اكاسرهء گيتى دار « 4 » باد . در تعظيم اوامر « 5 » آسمانى و تحرّى مراضى سبحانى ابدا موفّق « 6 » مؤيد ؛ و حق جلّ و علا آن يگانهء جهان را از مقاصد [ دينى و ] « 7 » دنياوى به اعلا مدارج مرادات ، و اقصى معارج مرامات « 8 » برساناد بمنّه الكريم و طوله القديم . بعد از تبليغ ادعيهء صالحه كه وسيلهء مخلصان حقيقى است انهاء مىگرداند كه بر رأى ارباب لباب « 9 » روشن و مبرهن است كه دار دنيا محل حوادث « 10 » و مكان مكاره است . ارباب عقول به زخارف مموّه او التفات ننموده و نعيم باقى را بر جهان باقى ترجيح راجح « 11 » ننهاده « 12 » و به حقيقت دانستهاند كه فناء « 13 » هر مخلوقى از قبيل واجبات است و بقائى هر موجودى از قبيلهء ممتنعات . چند روزى كه از بارگاه مهيمن همچون منشور « تعز من تشاء » موشّح به توفيع « تؤتى الملك من تشاء » ارزانى شده واعنّهء اختيار قومى « 14 » از بندگان خداى تعالى به قبضهء اقتدار اين ضعيف دادند ، بر حسب قدرت و امكان در اعلاء « 15 » اعلام دين و امضاء احكام شرع مبين ، و اتّباع اوامر شريعت سيّد المرسلين كوشيده ، استقامت احوال رعايا و زير دستان را « 16 » خالصا للّه تعالى مطمح نظر همّت ساخت . و به عون عنايت الهى آنچه مقدور بود ، معاش با كافّهء خلايق به وجهى كرده شد كه شمّهاى به مسامع عليّه رسيده
هامش
( 1 ) با ندارد .
( 2 ) مل : نونين .
( 3 ) مل : اقاهره .
( 4 ) با : اكاسرهء زمين و زمان گيتى دار .
( 5 ) تعظيم آباد امر .
( 6 ) با ندارد .
( 7 ) با ندارد .
( 8 ) با ، گ ، مل : اعلا مدارج كمال مرادات و اقصى معارج نهايات مراعات .
( 9 ) با : عقول .
( 10 ) با : حوادث است .
( 11 ) فقط در اساس .
( 12 ) همه نسخهها جز با : نهاده .
( 13 ) با ، گ : بقاء .
( 14 ) همه نسخهها جز اساس : فوجى .
( 15 ) گ ، مل : و اعلاء .
( 16 ) گ ، مل ندارند .