قرآن و اعلام وصى و تصريح بوصايت على بن ابى طالب عليه السّلام زمان تصدى رسالت رسول صلى اللَّه عليه و آله پايان يافته و شكر اللَّه مساعيه صلوات اللَّه عليه الدائم و مقتضاى وصايت و ولايت مطلقه اوصياء طاهرين عليهم السّلام وساطت فيوضات تكوينى و تشريعى و تعليمى است و از جمله لوازم ولايت مطلقه مقام شهادت بر عقيده قلبى و اعمال جوارحى افراد مسلمان و غير مسلمان از زمان معاصر هر امام خواهد بود .
و لازم ديگر ولايت مطلقه و وصايت آنست كه امام و وصى در هر زمان با الهامات غيبى و تعليمات باطنى ارتباط مستقيم داشته باشد و از نظر اينكه در هر زمان بايد حجت و يا امام و وصى قائم و داعى به حق باشد كه هادى و منذر باشد و قلب او نورانى بنور الهى و مهتدى بهدايت ربوبى باشد نه بهدايت اكتسابى بلكه هدايت فطرى و ذاتى و موهوبى و با بصيرت قلبى باشد و محال است كه بشر بدون هادى و داعى به حق و امام كه قائم بدعوت بمكتب قرآن است در مقام قبول دعوت به حق برآيد و هدايت حقيقى بيابد هم چنان كه كسى كه بطريق طبيعى خارج بصيرت ندارد محال است به خودى خود و بدون هادى به مقصد برسد لا محاله بضلالت و خطر خواهد افتاد به همين قياس عموم بشر كه فاقد نور و بصيرت موهوبى و الهى هستند محتاج خواهند بود باينكه براى هدايت يافت و اطاعت و اداء وظائف دينى خود امام و وصى رسول را بشناسد و از او پيروى نمايد و گر نه عقيده او صحيح نبوده و عمل او نيز بر اساس صحيح نخواهد بود از نظر اينكه رابطه حق و حقيقت نداشته و يا داعى به حق و امام ارتباط نداشته و بضلالت و گمرهى محكوم خواهد بود .
بعبارت ديگر در هر زمان براى اداء وظائف عبوديت و قيام باطاعت حق تعالى ناگزير است كه از دعوت امام و وصى كه قائم بدعوت و داعى به حق است پيروى نمايد و او را بشناسد و سمت او را بداند و بولايت و وصايت او و سائر اوصياء عليهم السّلام معتقد باشد در اين صورت با بصيرت بوظائف دينى و الهى خود قيام نموده
درخشان پرتوى از اصول كافى ( فارسى ) — صفحة 436
مساهمون: محمد حسينى همدانى نجفى
ص٤٣٦