تعالى او را بغرور و استكبار توفيق دهد و به ترك سجده بآدم در مقام عصيان برآيد حق سبحانه نيز مسألت او را پذيرفته باظهار غرور و خودخواهى و ترك سجده قيام نمود پس مشيت حق تعالى در مورد افعال اختيارى و حركات ارادى و اداء وظايف الهى و غيره مبنى بر پاسخ خواسته سائل است از نظر اينكه او را معرض آزمايش قرار دهد و كمال سير وجودى هر مكلف و مأمورى به آنست كه نيروى اختيارى خود را به كار ببرد و جوهر نهفته وجودى خود را بظهور برساند هم چنان كه فضيلت به آنست .
همچنين در باره نهى آدم عليه السلام از خوردن گندم از نظر صفاء و روحانيت نصايح نيرنگ آميز ابليس را شنيده و از سوگندهاى او حالت تأثر و انفعال بر او رخ داد در مقام پذيرش پندهاى ابليس برآمد و بر حسب طبع و رابطه ذاتى از مقام قدس كبريائى مسألت نمود كه بتواند از گندم بخورد حق سبحانه نيز مسألت هر سائلى را پاسخ مثبت مىدهد و او را در معرض آزمايش قرار مىدهد مشيت آدم عليه السلام را نيز پذيرفت و مشيت كبريائى به آن تعلق يافت و به خوردن گندم اقدام نمود .
و آيه كريمه
وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ
نيز ناظر به اين حقيقت است مبنى بر ربط ممكن بواجب كه هرگز مشيت در باره فعل و يا ترك عملى از بشر صادر نخواهد شد جز اينكه ساحت ربوبى آن را خواسته و مورد مشيت كبريائى چه مورد رضايت تشريعى باشد و يا مورد نهى باشد .
از دو نظر يكى ربط ممكن واجب و ديگر از نظر اينكه فاعل مختار معرض آزمايش قرار گيرد و نيروى اختيار را بايد به كار ببرد بهر تقدير هر چه را بشر بخواهد و مشيت او بدان تعلق بيابد ساحت ربوبى نيز همان را مورد مشيت كبريائى قرار خواهد داد تا چه رسد بساير افعال زيرا مشيت موجود روانى و اساس هر فعل