باب النهى عن الكلام في الكيفية
نهى از كلام در بارهء حق
الحديث الاول
محمد بن الحسن عن سهل بن زياد عن الحسن بن محبوب عن على بن رئاب عن ابى بصير قال قال ابو جعفر عليه السلام تكلموا في خلق اللَّه و لا تكلموا في اللَّه فان الكلام في اللَّه لا يزداد صاحبه الا تحيرا و في رواية اخرى عن حريز تكلموا في كل شىء و لا تتكلموا في ذات اللَّه
.
( شرح )
نظر به بساطت حريم قدس ربوبى و اينكه از جنس و تركيب و امكان و فصل منزه است و همچنين از معانى عقليه كه بشر بتواند آن حقايق را تحديد نمايد و همچنين منزه از ماهيت و حد وجودى است كه بشر بتواند منتقل شود و او را ترسيم نمايد و نيز براى ساحت حريم او صفت عارضى نيست كه بشر بتواند حقيقت او را به آن صفت زايد بفهمد و نيز فعل مخصوصى كه بشر بتواند او را بدان توصيف و تعريف نمايد و نيز هرگز حس و يا نيروى واهمه بشر نميتواند او را حكايت نمايد و بطور تشبيه و تمثيل او را بشناسد .
از اين نظر گفتگو و تفكر در باره حريم او محض عبث و سبب تعطيل صرف خواهد بود و در روايات ذكر شد كه حقيقت ذات و حريم قدس ربوبى حقيقت