الارتسامى و هرگز عقول بر حريم كبريائى او راه نخواهد يافت زيرا عقول از نظر تجرد آنها حضور دارند براى خودشان و نيز نسبت به خالق خود حضور ذاتى خواهند داشت و اسماء و صفات كمال بمنزله تعينات ساحت كبريائى هستند و يا گوئى از شئون وجودى و نعت و تشخص او خواهند بود .
و مفاد جملهء (
اختار لنفسه اسماء
) به آن معنا نيست كه صفات كمال وجودى را براى حريم كبريائى خود برگزيده هم چنان كه آثار و عوالم امكانى را برگزيده و آفريده است و يا براى حريم خود مظاهر كبريائى قرار داده مانند كلمات و انوار قدسيه كه از لوازم كبريائى و باقى ببقاء اللَّه هستند زيرا صفات و اسماء از جمله شئون ذاتى براى هويت واحده كبريائى هستند و اسماء و صفات تعينات وجودى و همه آثار و عوالم امكانى از مظاهر صفات او خواهند بود .
مثلا صفت رحمان از جمله تعينات كبريائى است كه وجود اطلاقى از جمله آثار آن صفت است كه عوالم امكانى را پديد آورده است و اسماء و صفات كمال ساحت كبريائى از شئون وجود واجب اويند و يا گوئى وجود واجب همه اسماء و صفات هستند از نظر اينكه اسماء و صفات گر چه بر حسب مفهوم كلى است ولى بر حسب تحقق از شئون وجود واجب هستند نه از جمله لوازم وجود واجب زيرا لازم وجود تأخر ذاتى از ملزوم و وجود كبريائى خواهد داشت .
بلكه اسماء و صفات عين ذات و از شئون و تعينات و مظاهر حريم كبريائى هستند .
خلاصه ساحت كبريائى با اسماء و صفات كمال وجودى خود تغاير نخواهند داشت باينكه اسماء و صفات از لوازم وجودى واجب باشند و بديهى است كه لازم وجودى تأخر ذاتى خواهد داشت از وجود ملزوم واجب و غرض از جمله روايت اختار لنفسه اسماء اعلام صفات وجودى و كمال و تعينات وجود كبريائى است نه به معناى جعل بالعرض است كه لازم وجود واجب اتصاف بصفات كمال است
درخشان پرتوى از اصول كافى ( فارسى ) — صفحة 171
مساهمون: محمد حسينى همدانى نجفى
ص١٧١