از جمله علو و عظمت ساحت كبريائى و ازليت او نسبت بعوالم امكانى و بر ساير صفات ذاتى نيز علو و برترى دارد .
هم چنان كه نيز صفات فعل ساحت كبريائى علو و برترى دارد و از لوازم اين دو صفت مىباشند از نظر اينكه يگانه رابطه ساحت كبريائى با موجودات امكانى خلق و آفرينش از لا شىء است و علو و عظمت ذاتى زياده بر خلق و آفرينش از كتم عدم تصور نميرود كه اساس صفات فعل ساحت قدس ربوبى است و عوالم امكانى ظهورى نازل از علو مقام و عظمت قدس ربوبى است .
اسماء حسنى قدس ربوبى مانند حى و عالم و قادر و سميع و مانند آنها است و همچنين صفات واجبه مانند حيات و علم و قدرت و اراده و سميع هر دو عين ذات احديت و حقيقت وجودى است يعنى صفات زائد نبوده بلكه همه صفات كمال از شئون حقيقت وجود است .
وجود حقيقت واحده است مرتبه كامل آن وجود واجب احديت عز اسمه است كه واجد صفات واجب است مانند حيات دائم و علم و قدرت ذاتى است و ساير مراتب وجود كه توأم با امكان و حاجت است در اثر نقص و قصور تابع و پرتو وجود واجب خواهند بود و هر مرتبهاى از وجود نيز داراى مقامى از صفات وجودى مانند حيات و علم و قدرت خواهد بود .
بالاخره وجود عين حيات و علم و قدرت است و هر مرتبهاى از وجود كه رابطه با مقام واجب زياده داشته باشد از وجود بيشترى بهرمند است همچنين از حيات و علم و قدرت بيشترى بهرمند خواهد بود و صفات كمال قدس ربوبى در صفت علو بطور اطلاق و عظمت كبريائى خلاصه مىشود .
و مفاد جمله
( و لكنه اختار لنفسه اسماء لغيره )
آنست كه ذات احديت كبريائى وجود محض و بسيط است و مفهوم كلى و يا جزئى اضافى نيست و از نظر قاهريت وجودى همه موجودات در علم او حاضرند بحضور ذاتى نه بصورتها العلمى و لا
درخشان پرتوى از اصول كافى ( فارسى ) — صفحة 170
مساهمون: محمد حسينى همدانى نجفى
ص١٧٠