مىشود و صورتهاى اعمال و صدق و آنچه در ذات و كمون خود انباشته و ذخيره نموده همه آنها از خير و شر نكوهيده در ظرف روح و خيال ايجاد مىشود و اين صورتهاى خير و اعمال خير و يا اعمال شر و گناه همه آنها ظهور روح و روان انسانى در عالم برزخ خواهد بود .
و وجود و صورت آنها از شئون روح و نيروى خيال ثابت است و نيروى غيبى همه اعمال و افعال درونى روح را به او ارائه ميدهد و با نيروى شنوائى و بينائى و غيرها كه ذاتى و ادراكى روح است از آن صورتها و مناظر كه در درون روح و خيال تحقق يافته چنانچه مناظر نيك و اعمال خير باشد بهرهمند خواهد شد و در صورتى كه روح پليد و اعمال شر و گناهان باشد از مشاهده آن صورتها و مناظر هولناك خواهد گشت و هرگز قابل تغيير و زوال نخواهد بود همانطور كه جمله محضرا به آن دلالت دارد و كريمه
يا وَيْلَتَنا ما لِهذَا الْكِتابِ لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصاها وَ وَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً
به اين معنا ناظر است كه از مشاهده كتاب اعمال درونى خود بوحشت مىافتد .
از جمله روايات بسيار كه در باره عالم برزخ از اهل بيت عليهم السّلام رسيده است روايت شريفه مستفيضه
( القبر اما روضة من رياض الجنة او حفرة من حفر النيران )
است .
و مفاد روايت آنست كه با اينكه روح مجرد و هيچ گونه علاقه و جنبه ماديت ندارد و تحيز و مكان ندارد ولى از نظر علاقه ذاتى معنوى و ناگسستنى كه با بدن عنصرى خود دارد روح يا تخيل اينكه خود را با بدن مثالى و به صورت و هيئت بدن كه در دنيا بدان صورت تحقق و صورت داشته و از نظر اينكه نفس با بدن وحدت حقيقى داشته يعنى نفسيت نفس به آنست كه در اثر تعلق به بدن و جنين وجود تعلقى يافته و نفس در آن حال فاقد صورت احساسى و ادراكى بوده .
بدين جهت در حقيقت نفخه روح به معناى افاضه نيروى احساسى است كه