يكى از دلايل اعجاز لفظى قرآن كريم برخورد عرب جاهلى با معلقات سبع بود . معلقات سبع عبارت است از هفت اثر ادبى شعرى كه سالهاى متمادى به عنوان شاهكار شعرى عرب از ديوارهاى كعبه آويزان شده بود . اين اشعار هنوز هم در نوع خود جزء آثار ادبى برتر به حساب مىآيد . وقتى يكى از آيات سورهء هود را نوشته و در كنار معلقات سبع قرار دادند . قريش به گمان اينكه ، اين هم شعر تازه‌اى است همهء آنها را از كعبه برداشتند و با اين كار به برترى ادبى قرآن قائل گشتند . آن آيه چنين است . وَ قيلَ يا ارْضُ ابْلَعى ماءَكِ وَ يا سَماءُ اقلِعى وَغيضَ الْماءُ وَ قُضِى الْامْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِىِّ وَ قيلَ بُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمينَ « 1 » و گفته شد اى زمين آب خود را فرو بر ، و اى آسمان از باريدن باز ايست . و آب به زمين فرو شد و امر الهى برقرار گشت و كشتى در كوه جودى لنگر گرفت