نهايى كافى و وافى نيست ، در نتيجه نيازمند رهنمود ويژهاى به نام « وحى » مىباشد ، و اگر اين راه معرفتى در پيش روى وى گشوده نگردد ، غرض الهى تحقق نمىيابد و اين خلاف حكمت پروردگار است . « 1 »
از اين روى خداوند سبحان به اقتضاى كمال ذاتى خود براى تحقق هدف آفرينش ، در بستر حيات بشر همواره راهنمايان ويژهاى را با مجموعهاى از معرفتهاى بينشى و رفتارى فرستاده است . تا آنكه بشريت در سطحى از آمادگى و بلوغ فكرى رسيد كه بتواند پذيراى برنامهء كامل هدايت و نقشهء كلى زندگى معنوى نگهدارنده آن باشد و همانند پيشينيان نباشد كه چونان كودكان دبستانى كتب خويش را از بين ببرد . بدين سان بر اساس تكميل شريعت و انقطاع وحى و خاتميت نبوت ، اگر قرآن كه پايان همهء كتب آسمانى و قانون اساسى همهء ابناى بشر تا روز رستاخيز است ، از گزند حوادث مصون نماند و تدابير لازم براى صيانت اين متن از دستبرد شياطين صورت نگيرد ، لازمهاش آن است كه جامعهء بشرى از پيام وحى الهى محروم گردد . اين امر بر خلاف حكمت آفرينش و سنت ارسال رسل و انزال كتب است .
بنابر اين وقتى روشن گرديد كه اسلام خاتم اديان الهى است و پس از آن پيامبر و كتابى نخواهد آمد ، بالطبع بايد ملتزم به تحريف ناپذيرى قرآن كه عصاره پيام الهى است باشيم . چه اينكه لازمه لطف و حكمت الهى در سرنوشت انسان آن است كه آخرين كتاب هدايت به ارادهء الهى از آفتها پاسدارى شود ، چرا كه دليل ارسال وحى ، مقتضى ابقاى آن نيز مىباشد .
ب ) اعجاز و تحدّى قرآن .
اين حقيقت مناقشه بردار نيست كه قرآن كريم از همان آغاز نزول در برابر انكار مخالفان خويش همگان را دعوت به تحدّى نموده خود را موصوف به ويژگيهايى همانند هدايتگرى - نحل / 89 - تطابق با حقيقت - بقره / 1 ،
هامش
( 1 ) - ر . ك : بخش وحى .