پروردگارتان و شفاى آنچه در سينههاست و هدايتكننده و رحمتى است بر مؤمنان .
وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً
« 1 » و نازل مىكنيم از قرآن آنچه را كه شفا و رحمت براى مؤمنان است ولى ظالمان را جز ضرر و زيان چيزى نمىافزايد .
قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدىً وَ شِفاءٌ وَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ فِي آذانِهِمْ وَقْرٌ وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى
« 2 »
بگو كه قرآن براى مؤمنان مايه هدايت و شفا است و كسانى كه ايمان نياوردهاند در گوشهاى آنان پردهايست و قرآن براى آنها مايه كورى مىباشد .
بطوريكه ملاحظه مىفرمائيد در آيه دوم و سوم اين حقيقت به روشنى بيان شده كه هرچند قرآن براى مؤمنان شفا و رحمت است اما براى كافران و ظالمان نه تنها مايه شفا نيست بلكه باعث خسران و كورى نيز هست . شايد منظور اين باشد كه كافران و ظالمان با كفر و ظلم خود دچار ضرر و زيان و گمراهى شدهاند چون آيات قرآنى بر آنها خوانده مىشود و آنها در مقام تكذيب و انكار قرار مىگيرند ، اين خود ضرر و زيان و گمراهى جديد و مضاعفى براى آنها محسوب مىشود .
هامش
( 1 ) - سوره اسراء ، آيه 82 .
( 2 ) - سوره فصلت ، آيه 44 .