ايتونى كه در اصل « و قال ائتونى » « 1 » بوده است .
3 - 3 - همزهء وصل بعد از همزهء قطع . در اينحال ، همزهء وصل حذف مىشود .
چنين حالتى در هفت جاى قرآن آمده است كه عبارتند از :
1 -
قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللَّهِ عَهْداً
بقره / 80
2 -
أَطَّلَعَ الْغَيْبَ
مريم / 78
3 -
أَفْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً
سبأ / 8
4 -
أَصْطَفَى الْبَناتِ
صافّات / 153
5 -
أَتَّخَذْناهُمْ سِخْرِيًّا
ص / 63
6 -
أَسْتَكْبَرْتَ أَمْ كُنْتَ مِنَ الْعالِينَ
ص / 75
7 -
أَسْتَغْفَرْتَ
منافقون / 6
موارد فوق در اصل ااتّخذتم - ااطّلع - اافترى - ااصطفى - ااتّخذناهم - ااستكبرت - ااستغفرت بودهاند .
4 - 3 - اگر بعد از همزهء قطع استفهام ، همزه وصل معرفه ( ال ) بيايد و هردو مفتوح باشند در اين صورت هيچيك حذف نمىشوند ، امّا خواندن آنها بر دو وجه جايز است : ابدال - تسهيل .
وجه اول : ابدال - به معناى بدل كردن و در اينجا تبديل همزهء وصل به الف مدى است كه با مد لازم خوانده مىشود .
وجه دوم : تسهيل - يعنى آسان كردن ، و مراد از آن نرم و ملايم ادا كردن همزهء دوم است كه عملا بين همزه و الف مدى بدون صفات شدّة و نبره خوانده مىشود ( اين قاعده دقيق است و بايد زيرنظر استادان ماهر يا با استفاده از نوارهاى قاريان معروف جهان كار شود ) . اين دو حالت در سه كلمه و در شش جاى قرآن آمده است :
هامش
( 1 ) - و كلماتى ديگر مشابه آنكه عبارتند از : ( انت ، ائتنا ، ائتيا ، ائتوا ، ائذن ) .