مثال سوم : متاع غرور
اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَباتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطاماً وَ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ شَدِيدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٌ وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ
« 1 » « بدانيد زندگى دنيا تنها بازى و سرگرمى و تجمّل پرستى و تفاخر در ميان شما و افزون طلبى در اموال و فرزندان است ، همانند بارانى كه محصولش كشاورزان را در شگفتى فرو مىبرد سپس خشك مىشود به گونهاى كه آن را زرد مىبينى ، سپس تبديل به كاه مىشود ، و در آخرت يا عذاب شديد است ، يا مغفرت و رضاى الهى ، و ( به هر حال ) زندگى دنيا چيزى جز متاع غرور نيست ! » در اين آيه ، ابتدا ترسيم گويائى از وضع زندگى دنيا و مراحل مختلف و انگيزههاى حاكم بر هر مرحله نموده و در مجموع دورانهاى عمر آدمى را به پنج مرحلهء : « غفلت » و « سرگرمى » و « تجمّل » و « تفاخر » و « تكاثر » تقسيم نموده است .
نخست « دوران كودكى » است كه زندگى در هالهاى از غفلت و بىخبرى و لعب و بازى فرو مىرود .
سپس مرحلهء « نوجوانى » فرا مىرسد و سرگرمى جاى بازى را مىگيرد ، و در اين مرحله انسان به دنبال مسائلى است كه او را به خود سرگرم سازد و از مسائل جدّى دور دارد .
مرحلهء سوم ، مرحلهء « جوانى » و شور و عشق و تجمّل پرستى است .
از اين مرحله كه بگذرد مرحلهء چهارم فرا مىرسد و احساسات « كسب مقام و فخر » در انسان زنده مىشود .
هامش
( 1 ) . حديد / 20 .