و مدلول آيهء شريفه : وَ لا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلُ فَطالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ « 1 » قرار گرفته‌اند . ليكن نوميد نبايد بود . چه بعد از موت ، حيات و پايان هر روز سياه روزى سفيد بختى است : اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها . « 2 » عنقريب روزگار عزت و استعلاى اسلاميان نيز فرا خواهد رسيد . . . » « 3 »

مىدانيم مهمترين سرمايهء يك جامعه ، اعتماد متقابل افراد اجتماع نسبت به يكديگر است . اصولا آنچه جامعه را از صورت آحاد پراكنده بيرون مىآورد و همچون رشته‌هاى زنجير به هم پيوند مىدهد ، همين اصل اعتماد متقابل است كه پشتوانه فعاليتهاى هماهنگ اجتماعى و همكارى در سطح وسيع مىباشد . عهد و پيمان و سوگند ، تأكيدى است بر حفظ اين همبستگى و اعتماد متقابل ، اما آن روز كه عهد و پيمانها پشت سر هم شكسته شود ، ديگر اثرى از اين سرمايه بزرگ اعتماد عمومى باقى نخواهد ماند و جامعهء به ظاهر متشكّل ، تبديل به آحاد پراكندهء فاقد قدرت مىشود . « 4 » قرآن كريم براى دعوت مسلمين به رعايت عهد و پيمانها و بر حذر داشتن آنها از پيمان شكنى ، مثالى نغز و تشبيهى گويا و پرمعنا ارائه نموده و مىفرمايد : وَ لا تَكُونُوا كَالَّتِي نَقَضَتْ غَزْلَها مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنْكاثاً تَتَّخِذُونَ أَيْمانَكُمْ دَخَلًا بَيْنَكُمْ . . . « 5 »