اثر ابو حسين و يا ابو زكريا شمس الدين يحيى ( م 600 ق ) فرزند حسن معروف به ابن بطريق از علما و متكلمين اماميه . اين تفسير در مناقب حضرت على بن ابى طالب ( ع ) و آيات نازله در حق وى اختصاص يافته و از كتب عامه و صحاح استدراك و استدلال شده است . تفسير مذكور شامل بيست و پنج فصل است : فصل اول در بيان قوله تعالى ( إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ . . . ) ؛ فصل دوم در بيان آيهء ( يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ . . . ) ؛ فصل سوم در بيان آيهء ( الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ . . . ) ؛ و فصل بيست و پنجم آخر تفسير در بيان قوله تعالى ( هذانِ خَصْمانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ . . . ) . اين تفسير در سال 1311 ق ضمن نور الهداية دوانى در تهران چاپ گرديده و مجدد در سال 1406 ق توسط وزارت ارشاد اسلامى به تحقيق شيخ محمد باقر محمودى چاپ گشته است .