حقيقى كه واقعا ارزش داشته باشد پيدا نمىشود . ( آنچه از ماديّات هست از آن جهت كه مادى و دنيوى هستند بىارزشند جز آنكه انسان بتواند از آنها در راه معنوياتش استفاده كند و براى آخرتش مفيد باشد ) . يكى از دانشمندان اهل سنّت كه در مجلس حضور داشت گفت : خداوند در قرآن مىفرمايد : ثمّ لتسئلنّ يومئذ عن النعيم و مقصود از نعيم آب سرد است و چون قرآن آب سرد را نعمت مىداند پس بر خلاف گفته شما نعمت حقيقى در دنيا هست .
امام هشتم عليه السّلام ( از ناراحتى صدايش را قدرى بلند كرد ) و فرمود : شما اين آيه را اين چنين تفسير مىكنيد و در مورد نعيم هر كدام چيزى مىگوييد گروهى مىگوييد مقصود آب سرد است گروه ديگر مىگوييد غذاى خوب است عدّه ديگرى مىگوييد خواب راحت است . پدرم حضرت كاظم عليه السّلام فرمود : اين تفسيرها در مورد اين آيه در محضر پدرم امام صادق عليه السّلام ياد شد آن حضرت خشمگين شد و فرمود : خداى عزّ و جلّ از چيزهائى كه به بندگانش تفضّل كرده است بازخواست نمىكند و به آنان منّت نمىگذارد . اين كار يعنى منّت گذاشتن بعد از انعام ، از بندگان هم زشت است پس چگونه چيزى كه انتسابش به مخلوق زشت است به خالق متعال نسبت داده مىشود ؟ آنگاه فرمود : مقصود از نعيم در اين آيه شريفه حب و دوستى و موالات ما اهل بيت است كه خداى متعال پس از توحيد و نبوّت از آن سؤال خواهد كرد .
سپس فرمود پدرم از پدرانش از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله روايت كرده است كه آن حضرت فرمود اوّل چيزى كه پس از مرگ از انسان سؤال مىشود شهادت و گواهى به وحدانيّت خدا و نبوّت رسول خدا و امامت على عليه السّلام است هر كس به توحيد و نبوّت و امامت اقرار كند و اعتقاد قلبى داشته باشد ( اهل نجات خواهد بود ) « صار إلى النعيم الّذي لا زوال له « 1 » » .
همانطور كه ملاحظه مىكنيد اين روايت بر خلاف اكثر روايات گذشته نعمتهاى مادّى و دنيوى را نعمت ندانسته و سؤال از آنها را به طور كلّى نفى مىكند .
هامش
( 1 ) - بحار ، 24 / 50 ، به نقل از عيون : 270 .