صاحب القاموس المحيط في اللغة . تفاسير ايشان ، بصائر ذوى التمييز في لطائف الكتاب العزيز ، الدر العظيم المرشد الى مقاصد القرآن العظيم ، تنوير المقايس على تفسير ابن عباس و حاشيهء بر كشاف است ؛ « 1 »
10 . ابو الخير محمد بن يوسف جوزى ( متوفاى 833 ق ) كه قارى ، حافظ و مسلط بر مباحث معانى ، بيان و تفسير است . معروفترين كتاب ايشان ، النشر في القرائات العشر مىباشد ؛ « 2 »
تفسير ديگر مجمع البحرين از ابو الحسن على بن محمد بن على نيريزى ( متوفاى 605 ق ) است . ايشان از فقهاى شيعه ، محدث ، اديب ، مفسر و از اعلام قرن هفتم است . گفته شده اين تفسير در ده مجلد به نگارش درآمده . داودى در طبقات المفسرين وى را از اعلام و صاحب تفسير مىداند ؛ « 3 »
11 . التبيان في تفسير القرآن ، از عبد اللّه يمنى ( متوفاى 614 ق ) است . عبد اللّه بن حمزه از پيشوايان زيديه معرفى شده ؛ « 4 »
12 . الاشارات في تفسير الآيات ، از نجم الدين اسدى ، معروف به دايه ( متوفاى 654 ق ) است . برخى آن را التأويلات النجميه ناميدهاند . « 5 » اين تفسير ، تفسيرى عرفانى است كه تفسير هر آيه را با عنوان « الاشارة في تحقيق الآيه » مطرح مىكند . « 6 » و در پنج جلد به چاپ رسيده است . از خواجه نصير الدين طوسى نيز تفسير سوره اخلاص و نقد التنزيل نقل شده است ؛ « 7 »
13 . تفسير التقييد الكبير في تفسير كتاب اللّه المجيد ، از احمد بن محمد سيلى تونسى ( متوفاى 830 ق ) كه در تفسير خود از كشاف ، محرر الوجيز ، تفسير كبير و بحر
هامش
( 1 ) . همان ، ص 313
( 2 ) . همان ، ص 321
( 3 ) . همان ، ج 1 ، ص 435
( 4 ) . عمر رضا ، معجم المؤلفين ، ج 6 ، ص 50
( 5 ) . محمد هادى معرفت ، التفسير و المفسرون في ثوبه القشيب ، ج 2 ، ص 587
( 6 ) . عقيقى بخشايشى ، طبقات مفسران شيعه ، ج 2 ، ص 214
( 7 ) . همان ، ص 226