جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 40

هو « 1 » نيست الّا به اعتبار استناد الى « 2 » « من لا هو إلّا هو » كه تعبير از آن به « وجهه » « 3 » فرموده . و ديگرى : عدم صريح سابق بر وجود به حسب متن خارج و حاقّ واقع از ممرّ حدوث دهرى ؛ و حديث شريف « كان اللّه و لم يكن معه شىء » / 51 / عبارت از سبق اين « 4 » عدم است كه فيض مبدع حقّ - بصنع « 5 » إبداعه و فعّالية « 6 » إفاضته « 7 » - مسند حكم ليسيتش را در هم نورديده « 8 » ، تقرّر و وجود « 9 » دهرى بر جاى آن نشانيده « 10 » است . و امكان ذاتى در ابداعيات از براى صلاحيت فيضان و مجعوليت واقعى و قابليت قبول فيض و فعليت « 11 » دهرى ، كافى است . و « 12 » كيانىّ الوجود « 13 » ، مكوّن الذات ، زمانىّ الحصول ، با اين دو عدم از جهت اين دو حدوث / 52 / به عدم ممتدّ نيز مسبوق است « 14 » در ظرف زمان « 15 » كه افق تقضّى و تجدّد و تبدّل و تغيّر است ؛ و اين از « 16 » ممرّ حدوث زمانى است . و در كيانيات ، امكان ذاتى از براى استحقاق رشح فيض ، و « 17 » صلاحيت قبول صنع و تكوين « 18 » كافى نيست ، بلكه از امكان استعدادى و تمام استعداد مادّه « 19 » ناچار است . و مرهون امكان استعدادى را جميع كمالات ممكنه در فطرت اولى حاصل نيست ، بل بسيارى از شئون « 20 » و حالات و جهات و « 21 » كمالات در فطرت اولى بالقوّه دارد كه به تلاحق استحقاقات و « 22 » استعدادات متعاقبهء مكسوبه / 53 / در فطرت ثانيه