از باب مطابقهء عوالم است « 1 » حروف و مدّات متّصلهء واجبه و « 2 » مدّات لازمه و تشديدات غوصيه « 3 » - كه اعواض « 4 » حروف مدغمة التنطّق محذوفة الكتابةاند « 5 » - در عالم حرفى منزلت جواهر متأصّلهء متبوعه و حيّز اجسام متحيّزه « 6 » بالذات دارند ؛ و از اين جهت در خطّ مصحف مجيد تنزيلى مسّ آنها بر محدث حرام است . و نقاط و مدّات منفصلهء « 7 » مستحبّه و ارقام حركات و سكونات و تشديدات زايده - كه از عوارض مدغمات نطقى « 8 » مثبتات « 9 » كتبىاند - همه به منزلهء اعراض تابعهء متحيّزهء « 10 » بالعرض كه محدث را مسّ آنها جايز باشد . و تشديد « 11 » « اللّه » « 12 » نيز از قسم اوّل است مع ثبات « 13 » حاشيتى الادغام - و هما اللّامان - فى الكتابة ؛ چه اصل آن را « الاله » اعتبار كرده‌اند با الف و لام تعريف تفخيما للاسم ، همچنانكه « 14 » اصل « الناس » را « الاناس » « 15 » ، همزهء ذاتيهء متوسّطه را من غير سبيل القياس حذف نموده ، لام را در عوض آن واجب الاثبات داشته ، وجوب ادغام و تعويض را دليل حذف بلا قياس ساخته‌اند . / 243 / و در مصحف كبير ايجادى ، « عقل اوّل » - كه عقل كلّ است - آية الابتداء - أعنى « بسم اللّه الرحمن الرحيم » - و « عالم امر » سورهء الحمد و « نفس كلّ » آية الكرسىّ و « انسان متقدّس متألّه » - كه مظهر اسم جامع است - سورهء الاخلاص ، چنانچه سيّد عالم امكان صلّى اللّه عليه و آله « 16 » فرموده است : « مثل علىّ بن أبى طالب « 17 » فيكم مثل