جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 262

گرفته‌اند مر « 1 » شخص جملى نظام كلّ و هويّت شخصى انسان كبير را « 2 » ؛ ولى نه به مجرّد اعتبار شخصيت جملى و هويّت اجمالى ، و لحاظ « 3 » خصوص جامعيت مراتب مترتّبهء طولى كه قطر دايرهء عوالم امكان است - همچنانكه در حرف « ياء » « 4 » اعتبار كرده‌اند « 5 » و در مقام خود مذكور شد - بل به اعتبار ملاحظهء تمام جامعيت هويّت مجملى و كلّيت اشتمال هيئت « 6 » شخصيت مجموعى بر تفاصيل شئون جوارح و اعضا و بسايط و اجزا و مقادير درجات و طبقات جميع مراتب سلاسل طوليه و عرضيهء سطح دايرهء نظام وجود - من أزل آزال المبدأ إلى « 7 » أبد آباد المعاد باسرها قاطبة - چنانچه مناسبت « 8 » جامعيت تكرير تعشيرى « 9 » مرتبهء جامعهء « 10 » « ى » « 11 » اقتضاى آن كرده است . پس : [ 1 . ] تارة : قاهريت « 12 » احاطه و سلطان استيعاب اين افاضهء ابداعى را موضوع له و مدلول « ق » ساخته‌اند . [ 2 . ] و تارة اخرى : متعلّق احاطهء اين افاضه « 13 » و مسخّر استيلاى اين قاهريت را - كه شخص مجملى و انسان مجموعى است - از حيثيت استجماع مراتب و استحضار تفاصيل ، به حيثيت لا يغادر طولا و لا عرضا « 14 » ، و لا جوهرا و لا عرضا ، و لا صغيرة و لا كبيرة .