جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 242

معجون عالمين و گوهر معدنين « 1 » است : [ 1 . ] به اعتبار « 2 » بدن هيولانى : مزاجى است « 3 » جسمانى از تفاعل صور نوعيه و تكاسر « 4 » كيفيات فعليه و انفعاليه ، متولّد كه از جميع امزجهء جسمانيهء انواع جسمانيات ، اعدل و افضل ، و به اعتدال حقيقى از همه اشبه « 5 » و اقرب « 6 » است ؛ و اين مزاج فاضل معتدل نوعى را به حسب تكثّر اصناف و همچنين هر يك از امزجهء صنفيه « 7 » را به حسب تكثّر اشخاص عرضى است عريض ، محدود به دو حدّ « 8 » معيّن از دو طرف افراط و تفريط ؛ و افضل « 9 » و اعدل همه آن مزاج شخصى كه در حاقّ وسط عرض المزاج النوعى بوده ، استحقاق اختصاص به اكمل و اقدس نفوس قدسيه داشته باشد « 10 » . [ 2 . ] و به اعتبار جوهر نفس مجرّدهء ملكوتيه : مزاجى است « 11 » عقلانى از تعادل و « 12 » تقاوم اصول اعراق « 13 » و صفات و اخلاق و ملكات ، و فروع اعمال و افاعيل ، و علوم و تعقّلات ، در غريزهء جوهر نفس متحصّل كه تعبير از آن به ملكهء عدالت مىكنند ؛ و اعدل اين امزجهء عقلانيه - كه به حسب اختلاف مراتب نفوس كامله - متكثّر و مختلف مىباشد ، آن است كه اكمل نفوس متقدّسهء متألّهه را حاصل بوده باشد . پس همچنانكه « 14 » جرم ارض به تعادل « 15 » و تقاوم « 16 » اثقال جوانب و اطراف در وسط عالم جسمانى « 17 » بىدعامت دعايم و اساطين ايستاده است ، همچنين جوهر نفس ناطقهء انسان متقدّس « 18 » متألّه - كه ارض جميع حقايق و امّ المعادن صور علميه است - به تقاوم و تعادل « 19 » اسما و صفات ، و اخلاق و ملكات ، در وسط عالم عقلى