جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 155

ميقات « 1 » اوّل ملاك افاضه و مناط ايجاد هويّات در مقامات « 2 » برهانيهء علم الهى ، قارع « 3 » اسماع « 4 » متعلّمين شده خواهد بود كه : مرتبهء كنه ذات قدّوسى - جلّت عظمته - ما به الانكشاف و صورت علميهء حضوريهء « 5 » جميع موجودات و متصوّرات است - خواه كبير و خواه صغير ، « 6 » و خواه كلّيات و خواه جزئيات ، و خواه معقولات و خواه محسوسات - و ذات حقّش - عظم سلطانه - عليمى « 7 » است كه در علم حضورى او به جميع معلولات « 8 » الى اقصى « 9 » الوجود ، وجود « 10 » و عدم معلوم « 11 » يكسان است . چه علم او به هر « 12 » معلول « 13 » شخصى ، علمى است فعلى از رهگذر احاطه « 14 » به علل و اسباب متأدّيهء به هويّت شخصى آن معلول ، من جهة علمه سبحانه بنفس ذاته الحقّة القدّوسية ، نه علمى « 15 » انفعالى مستفاد « 16 » از وجود معلوم « 17 » ؛ و علم محيط او - تعالى شأنه - به وجه خيريت هر هويّتى و لابدّيت « 18 »