جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 97

به شرط محمول است « 1 » و هيچ عقدى فعلى از آن منسلخ نيست - عارض مىشود ؛ و « 2 » اين است كه گفته‌اند : « كلّ ممكن محفوف بوجوبين : سابق و لا حق . » / 126 / و جاعليات حقيقيه - كه به ازاى خصوصيات مجعولات است - تنزّلات و تجلّيات جاعليت حقّ است « 3 » كه عين ذات جاعل على الاطلاق و با جميع مجعولات و معلولات بر نسبت واحده است . و صوفيه - بنا بر اصول و مصطلحات خود - مىگويند : وحدت مطلقهء ذاتيه - كه « 4 » از آن متعالى است كه مدلول صفتى و اسمى و معبّر عنه عبارتى و تعبيرى باشد - چون خواست كه از غيب هويّت و كنه كمون « 5 » تنزّل نموده ، متوجّه مراتب « 6 » بروز و حضرات ظهور گردد ، به خصوصيتى و تعيّنى محتجب شد كه از خلوت محوضت « 7 » اطلاق غير معلوم الكنه و مكمن « 8 » صرافت وحدت غير متناهية الشدّة « 9 » بيرون آيد . پس آن خصوصيت را در نظر عقل دو اعتبار حاصل باشد : [ 1 . ] اعتبارى « 10 » نسبت به ذات خود كه ساتر « 11 » اطلاق حقيقة الحقائق است « 12 » ؛ و به اين اعتبار تعيّنش « 13 » نامند . [ 2 . ] و « 14 » اعتبارى نسبت به ذات حقيقة الحقائق كه مظهر نور و محلّ جلوهء شعاع ظهور آن « 15 » حقيقت شده است ؛ و « 16 » به اين اعتبار تجلّيش خوانند . و مراتب ذات حقيقة الحقائق پنج است : [ 1 . ] غيب « 17 » هويّت [ 2 . ] و احديت [ 3 . ] و واحديت [ 4 . ] و حقيقت محمّديه