جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 71

الجذوة السابعة « 1 » اسماى حسنى ، ويژگيهاى سه‌گانهء نبوّت و طريق تحقّق آنها براى نبىّ امّ المعادن كمالات حقيقيه و سرچشمهء اشعّهء انوار الهيه ، به جناب مبدأ المبادى متشبّه بودن ، و به اخلاق اللّه تعالى متخلّق شدن است ، و از « 2 » هر اسمى از اسماى قدّوسيهء حسنى حظّى « 3 » گرفتن ، و از هر آيتى از آيات قيّوميهء كبرى نصيبى « 4 » اندوختن . و عالم صغير - كه انسان العين انسان كبير است - در فطرت اولى ، كمر استعداد حمل اين امانت بر ميان قابليت عقل هيولانى بسته ؛ و در فطرت ثانيه ، خلعت بهجت اين موهبت در بر عاقليت « 5 » عقل مستفاد ، ديده است . پس « 6 » بشر متألّه ، منصبغ به صبغ انوار ملكوت اعلى و منصدع « 7 » از حمل « 8 » اوزار بوقلمون هيولا ، در مرتبهء عقل مستفاد « 9 » از حيثيت انتقاش صور موجودات - كه حروف و كلمات كتاب وجودند - در لوح جوهر قدسى « 10 » نفس عقلانيهء كتاب اللّه « 11 » الناطق ؛ و از حيثيت استجماع طبايع و اخلاق و شئون « 12 » و اطوار اسماى مكرّمهء الهى ، و مجمعيت « 13 » تصافق خواصّ كمالات متقابله « 14 » ، و تعانق لوازم صفات كمال « 15 » متضادّه ، اسم اللّه الاعظم است كه مشتمل بر جميع اسماى كلّيه و جزئيه ، و جامع جميع حقايق الهيه و كونيه و « 16 » عقليه و حسّيه آمده است . و از اغصان شجرهء اين اصل است آنكه خازنان « 17 » تنزيل ربّ العالمين و اوصياى معصومين خاتم النبيّين - صلّى اللّه و سلّم « 18 » عليه و عليهم - « 19 » ذوات مقدّسهء خود را