جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 55

الاعتبارات « 1 » - متكثّر « 2 » باشند « 3 » ، و در ديگر مراتب متنازله - على حسب تزايدها « 4 » و تضاعفها « 5 » - متزايد و متضاعف . و ائمّه « 6 » و اشياخ رواقيّه - و لا سيّما الإشراقيّين منهم - چنين تقرير كرده‌اند كه : هر نور « 7 » قاهر متوسّط را استضائتى « 8 » و استنارتى از شعاع نور قاهر عالى ، و اشراقى و افاضت شعاعى « 9 » بر نور سافل ؛ و نيز هر سافل « 10 » را فقرى ذاتى و « 11 » مقهوريتى و ذلّ عاشقيتى ، قياس به ذات عالى ؛ و هر عالى را استغنايى « 12 » ذاتى « 13 » و قاهريت « 14 » سلطنتى و عزّ معشوقيتى ، نسبت به جوهر ذات سافل ، لازم جوهر ذات و مقتضاى خصوصيت « 15 » حقيقت افتاده است ؛ و « 16 » چون انوار مجرّدهء عاليه ، ميانهء سافلات و ميانهء نور الانوار - عزّ سلطانه - حاجب نمىشوند « 17 » - چه « 18 » حجب از خواصّ ابعاد « 19 » و حجوم « 20 » و « 21 » لوازم جرمانيت و هيولانيت است « 22 » - پس اوّل انوار عقليه را جهات تكثّر همين : از حيثيت قبول شروق « 23 » شعاع ؛ و حيثيت مشاهدهء سلطان نور الانوار ؛ و حيثيت استفادهء « 24 » فعليت تقرّر و « 25 » وجود ، و « 26 » وجوب فعليت « 27 » و وجود « 28 » ؛ و حيثيت فقر ذات ؛ و حيثيت ليسيت مع التقرّر « 29 » و هالكيت حين الوجود - كه از خواصّ طباع امكان است - و حيثيت ذلّ مجعوليت ؛ و حيثيت « 30 » مقهوريت استعشاق « 31 » نسبت به عزّ « 32 » قاهريت نور حقّ و علوّ كبرياى جاعل مطلق ؛ و حيثيت استغناى عمّا سوى ذات اللّه - سبحانه - على الاطلاق ؛ و حيثيت افاضهء « 33 » رشح