« 1 » اين فصل در بيان كيفيت صدور مواليد غير متناهى از علويات [ است ] . قوله : لمّا كانت قوة القواهر غير متناهية فى العقل و المادّة مقابلة لها قوّة ذلك الى غير - النهاية ، و المعدّات من الحركات غير متناهية ، انفتح باب حصول البركات و فيض الانوار المدبّرة [ [ أى الاسفهبديّة الانسانيّة ] ] « 2 » . . . قرنا بعد قرن « 3 » . يعنى چون سابقا مذكور شده است كه قوت قواهر عاليه غير متناهى است زيرا كه فيوض لا يتناهى لا يزال از نور الانوار بر انوار قاهره فايض مىشود ، و مادهء عناصر استعداد قبول فيوض غير متناهى دارد [ كه ] از انوار قاهره فايض مىشود و معدات مواد كه عبارت از حركات افلاك است غير متناهى است ، پس باب حصول بركات گشاده شد . و بركات عبارت از فيضان صور معدنى و نباتى و حيوانى است و قوله : « و الانوار المدبرة » عطف است بر « حصول البركات » يعنى « انفتح باب . . . فيض الانوار المدبرة . . . قرنا بعد قرن » از آن جهت گفته است كه مواد و ابدان متناهى است و بركات انوار مدبرهء فايضه از انوار قاهره غير متناهى است ، پس نمىتواند كه صدور نفوس غير متناهى دفعة واحدة فايض شود بر مواد عنصرى و ابدان انسانى ؛ بلكه به سبب اقتضاى اوضاع افلاك در هر قرن مواد عناصر استعداد قبول صور حاصل مىكند . و ابدان قابل نفوس حادث مىشود و مناسب آن صور و نفوس از انوار قاهره فايض مىشود . و قرن به نزد بعضى هشتاد سال و به نزد بعضى سى سال است ؛ و در اين مقام مراد از قرن زمانى است كه وضع فلكى در آن زمان - مناسب استعداد ماده - اقتضاى فيضان صور و نفوس از مبدأ مىكرده باشد . قوله : و الكامل من المدبّرات بعد المفارقة يلحق بالقواهر ، فيزداد عدد المقدّسين من الانوار « 4 » الى غير النّهاية « 5 » . يعنى چون نفوس كاملهء انسانيه بعد از مفارقت از ابدان ملحق مىشود به عقول مجرده - چنانچه مذكور شده است - پس عدد مجردات لا يزال در تزايد است الى غير النهاية .