مَطَلَب طاعت و پيمان و صلاح از منِ مست * كه به پيمانه كشى ، شُهره شدم روزِ ألَست
[ غزل 21 / 1 ص 58 ]
چو خامه بر خطِ فرمان او سرِ طاعت * نهادهايم مگر او به تيغ بردارد
[ غزل 112 / 2 ص 240 ]
به هوش باش كه هنگامِ بادِ استغنا * هزار خرمنِ طاعت به نيم جو نخرند
[ غزل 196 / 8 ص 408 ]
مريدِ طاعتِ بيگانگان مشو حافظ * ولى معاشرِ رندانِ آشنا مىباش
[ غزل 269 / 7 ص 554 ]
چه جُرم كردهام اى جان و دل به حضرت تو * كه طاعتِ منِ بىدل نمىشود مقبول
[ حافظ ، غزل 300 / 5 ص 616 ]
حاشَ للّه كه نىام معتقدِ طاعتِ خويش * اين قَدَر هست كه گهگه قدحى مىنوشم
[ غزل 332 / 4 ص 68 ]
طاعتِ من ، گر چه از مستى خرابم ، رد مكن * كاندرين شغلم به اميّدِ ثواب انداختى
[ غزل 425 / 5 ص 866 ]
شفاعت
؛ پاى مردى ، ميانجيگرى ، وساطت :
عمريست تا من در طَلَب ، هر روز ، گامى مىزنم * دستِ شفاعت هر زمان در نيكنامى مىزنم
[ حافظ ، غزل 336 / 1 ص 688 ]
بر اهلِ معنى شد سخن إِجمالها تفصيلها * بر اهلِ صورت شد سخن تفصيلها ، إِجمالها
هست تفصيلات تا گردد تمام * اين سخن ، ليكن بجو تو « و السّلام » « 1 »
هامش
( 1 ) - مثنوى 1 / 39 ص 162 طبع نيكلسون