حافظ از شوقِ رخِ مهر فروغِ تو بسوخت * كامگارا نظرى كن ، سوىِ ناكامى چند
[ حافظ ، غزل 177 / 9 ص 370 ]
به عمرى يك نَفَس با ما چو بنشينند ، برخيزند * نهالِ شوق در خاطر چو برخيزند ، بنشانند
[ حافظ ، غزل 189 / 4 ص 394 ]
چشمم آن شب كه ز شوقِ تو نهم سر به لَحَد * تا دمِ صبحِ قيامت ، نگران خواهد بود
[ حافظ ، غزل 201 / 6 ص 418 ]
در بيابان گر ز شوقِ كعبه خواهى زد قدم * سرزنشها گر كند خارِ مغيلان غم مخور
[ حافظ ، غزل 250 / 7 ص 516 ]
بسى نماند كه كشتىِّ عمر غرقه شود * ز موجِ شوقِ تو ، در بحرِ بيكران فِراق
ز سوزِ شوق ، دلم شد كباب دور از يار * مدام خونِ جگر مىخورم ز خوانِ فِراق
به پاىِ شوق گر اين ره به سر شدى ، حافظ * به دستِ هجر ندادى كسى عنانِ فِراق
[ حافظ ، غزل 291 / 7 و 10 و 11 ص 598 ]
ز شوقِ نرگسِ مستِ بلند بالايى * چو لاله با قدح افتاده بر لبِ جويم
[ حافظ ، غزل 372 / 7 ص 760 ]
ختم كن حافظ كه گر زين دست باشد درسِ شوق * عشق در هر گوشهيى ، افسانهيى خواند ز من
[ حافظ ، غزل 393 / 8 ص 802 ]
دليلِ راه شو اى طايرِ خجسته لقا * كه ديده آب شد از شوقِ خاكِ آن درگاه
[ حافظ ، غزل 408 / 2 ص 832 ]
شوقِ لبت بُرد ، اى يادِ حافظ * درسِ شبانه ، وِردِ سحرگاه
[ حافظ ، غزل 409 / 7 ص 834 ]
بسا كه گفتهام از شوق باد و ديدهء خويش * أيا مَنازِل سَلمى فَايْنَ سلماك
[ حافظ ، غزل 452 / 2 ص 920 ]
سويداىِ دلِ من تا قيامت * مباد از شوق و سوداىِ تو خالى
[ غزل 454 / 9 ص 924 ]