منصور ابن خلف النيسابورى ، قصص الانبياء ، بيرون آمدن آدم از بهشت صص 20 و 21 ]
لطافت تعبير و ظرافت اشارت حافظ ، به داستان حضرت آدم ( ع ) به لفظ اندك و معنى بسيار - نيز خواندنى است :
در عيشِ نقد كوش كه چون آبخور نماند * آدم بِهِشت روضهء دار السّلام را
[ حافظ ، غزل 7 / 4 ص 20 ]
خالِ شيرين كه بر آن عارضِ گندمگون است * سرِّ آن دانهء كه شد رهزنِ آدم با اوست
[ حافظ ، غزل 59 / 3 ص 134 ]
جلوهيى كرد رُخَت ، ديد مَلَك عشق نداشت * عين آتش شد از اين غيرت و بر آدم زد
[ حافظ ، غزل 148 / 2 ص 312 ]
دوش ديدم كه ملايك درِ ميخانه زدند * گِلِ آدم بسرشتند و به پيمانه زدند
بر درِ ميخانهء عشق اى مَلَك تسبيح گوى * كاندر آنجا طينتِ آدم ، مخمَّر مىكنند
[ حافظ ، غزل 194 / 6 ص 404 ]
شعرِ حافظ در زمانِ آدم ، اندر باغِ خُلْدْ * دفترِ نسرين و گُل را زينتِ اوراق بود
[ حافظ ، غزل 202 / 10 ص 420 ]
فرشته عشق نداند كه چيست اى ساقى * بخواه جام و گلابى به خاكِ آدم ريز
[ حافظ ، غزل 260 / ص 536 ]
من مَلَك بودم و فردوسِ برين جايم بود * آدم آوَرْد درين ديرِ خراب آبادم
[ حافظ ، غزل 310 / 3 ص 636 ]
من آدمِ بهشتىام امّا درين سفر * حالى اسيرِ عشقِ جوانانِ مَهْوَشم
[ حافظ ، غزل 329 / 3 ص 674 ]
از دلِ تنگِ گنهكار بر آرم آهى * كاتش اندر گنهِ آدم و حوّا فكنم
[ حافظ ، غزل 340 / 2 ص 696 ]
دام سخت است مگر يار شود لطفِ خدا * ورنه آدم نَبَرَد صرفه ز شيطانِ رجيم
[ حافظ ، غزل 360 / 10 ص 736 ]