عالم علو
؛ عالم علوى ، آسمان و عالم بالا - مقابل عالم سفلى و مراد افلاك و اجرام فلكى و سماويات به طور مطلق است . [ شرح حكمة الاشراق صص 276 - 278 ]
مجلس افروز
؛ مجلس افروزنده ، روشنگر مجلس .
امروز جاىِ هر كس ، پيدا شود ز خوبان * كان ماهِ مجلس افروز ، اندر صدارت آمد
[ حافظ ، غزل 167 / 5 ص 350 ]
ستارهيى بدرخشيد و ماهِ مجلس شد * دل رميدهء ما را رفيق و مونس شد
[ حافظ ، غزل 163 / 4 ص 342 ]
با آن كه از وى غايبم وز مى چون حافظ تايبم * در مجلسِ روحانيان گه گاه جامى مىزنم
[ حافظ ، غزل 336 / 7 ص 688 ]
در قديم رسم بوده كه بر سر عمود خرگاه و خيمهء پادشاهان ، شكل ماه از آهن يا آيينه ، نصب مىكردهاند . و مفاد بيت اينست كه ماه منصوب بر سر خيمهء جلال تو ، از فرط بلندى و رفعت ، در عالم علوى تابنده و مجلس افروزنده است .
نشان
؛ نشانه ، علامت ، علامتى كه بدان كسى يا چيزى را باز شناسند .
نشانِ خانه گرفتم ز يار و گفت به لطف * دلِ شكستهء عاشق ، هميشه خانهء ما است
نشانِ عهد و وفا نيست در تبسّمِ گل * بنال بلبلِ عاشق ، كه جاىِ فريادست
[ حافظ ، غزل 37 / 10 ص 99 ]
هيچ است آن دهان كه نبينيم ازو نشان * موييست آن ميان و ندانم كه آن چه موست
[ حافظ ، غزل 58 / 6 ص 132 ]
خوش مىدهد نشانِ جمال و جلالِ يار * تا در طلب شود ، دلِ اميدوارِ دوست
[ غزل 62 / 2 ص 140 ]