[ معاشران گِرِه از زلفِ يار ، باز كنيد ، غزل 239 / 1 ص 494 ]
[ گِرِه ز ابروىِ مشكين ، نمىگشايد يار ، غزل 395 / 4 ص 806 ]
[ آن كه فكرش گِرِه از كار جهان بگشايد ، غزل 396 / 3 ص 808 ]
[ چون اين گِرِه گشايم ، اين ريش چون نمايم ، غزل 435 / 7 ص 886 ]
[ خدا را يك نَفَس بنشين ، گِرِه بگشا ز پيشانى ، غزل 465 / 4 ص 946 ]
چو نافه بر دلِ مسكينِ من گره مفكن * چو عهد با سرِ زلفِ گره گشاىِ تو بست
[ حافظ ، غزل 33 / 5 ص 82 ]
دلا چو غنچه ، شكايت ز كارِ بسته مكن * كه بادِ صبح ، نسيمِ گِرِه گشا ، آورد
[ حافظ ، غزل 141 / 6 ص 298 ]
چو غنچه ، گر چه فرو بستگيست ، كارِ جهان * تو همچو بادِ بهارى ، گِرِه گشا مىباش
[ حافظ ، غزل 269 / 5 ص 554 ]
معنى
؛ هر چه قصد كرده شود از چيزى ، هر چيزى كه شخص قصد كند و مقصود . ج معانى ، مقصود از سخن ، مراد كلام . مقابل لفظ :
هزار معنىِ عَذرا بگفت بنده ، و ليك * چو خواجهِ عنين باشد ، چه لذّت از عذراش
[ سنايى ]
چو فيّاضِ عنايت كرد يارى * بيار اى كانِ معنى تا چه دارى ؟
[ نظامى ]
معنىِ قرآن ، ز قرآن پُرس و بس * وز كسى كاتش زده است اندر هوس
[ جلال الدّين محمّد بلخى ]