اكنون به وجوه تعبير حافظ از « خرقه » بنگريد :
خرقهء زُهدِ مرا آبِ خرابات بِبُرد * خانهء عقلِ مرا آتشِ خمخانه بسوخت
حافظ [ 18 / 6 ]
حافظ اين خرقه بينداز مگر جان ببرى * كاتش از خرمنِ سالوسِ كرامت برخاست
حافظ [ 28 / 7 ]
ز رنگِ باده بشوييم خرقهها در اشك * كه موسمِ ورع و روزگارِ پرهيز است
[ 42 / 4 ]
در خرقه زن آتش كه خمِ ابروىِ ساقى * بر مىشِكَنَد گوشهء محراب امامت
[ 90 / 7 ]
نقدِ صوفى نه همه صافىِ بىغش باشد * اى بسا خرقه كه مستوجبِ آتش باشد
[ 155 / 1 ]
عيبم بپوش زنهار اى خرقهء مىآلود * كان پاك دامن اينجا بهرِ زيارت آمد
[ 167 / 3 ]
داشتم دلقى و صد عيبِ مرا مىپوشيد * خرقه رهنِ مى و مطرب شد و زنّار بماند
[ 175 / 5 ]
قحطِ جود است آبروىِ خود نمىبايد فروخت * باده و گل از بهاىِ خرقه مىبايد خريد
[ 225 / 3 ]
فداىِ پيرهنِ چاكِ ماهرويان باد * هزار جامهء تقوى و خرقهء پرهيز
[ 260 / 2 ]
در خرقه چو آتش زدى اى عارفِ سالك * جهدى كن و سر حلقهء رندانِ جهان باش
[ 267 / 3 ]
اين بيت اشارت است به حديث : كنت نبيّا و آدم بين الماء و الطّين . كه در مسند احمد [ ج 4 ، ص 66 ] آمده است : « عن رجل قال قلت يا رسول اللّه متى جعلت نبيّا قال : و آدم بين الرّوح و الجسد . « و به صورت » كنت نبيّا و آدم بين الرّوح و الجسد [ جامع صغير ج 2 ، ص 96 - كنوز الحقايق ، ص 96 ] نيز آمده است و « جلال الدّين محمّد بلخى » نيز با استفاده از مضمون حديث مذكور سروده است :