نميترسد ، در پيرى مراعات اخلاق و اعمال خود را نمينمايد ، و از عيب خويش احساس شرمسارى نميكند ، به خير و خوبى او نميتوان اميدوار بود . در بارهء وضع زندگى و روشهاى اجتماعى على ( ع ) آمده است : لمّا يفرغ من الجهاد يتفرّغ لتعليم النّاس و القضاء بينهم فاذا فرغ من ذلك اشتغل في حائط له يعمل فيه بيديه و هو مع ذلك ذاكر للَّه تعالى . « 1 » وقتى از جبههء جنگ برميگشت به تعليم و تدريس و همچنين بقضاوت بين مردم ميپرداخت و چون از اين كار فارغ ميشد در باغچهء شخصى خود به كارهاى دستى از قبيل بيل زدن ، نهر كندن و آب كشيدن ميپرداخت ولى در همان حال نيز از ياد خدا غافل نبود .
هامش
( 1 ) مستدرك جلد 2 صفحهء 417