متأثر است و در خويشتن احساس حقارت مىكند . اگر گوينده‌اى با قيافهء گرفته و نفرت‌آميز با او سخن بگويد بيشتر ناراحت مىشود ولى موقعى كه سخنگوئى با قيافهء باز و متبسم ، بصداى بلند با او صحبت مىكند و از سنگينى گوش او ، ابراز انزجار و ناراحتى نمينمايد قطعا در روان او اثر مطلوبى ميگذارد يا لا اقل تأثرش تشديد نميشود . امام صادق ( ع ) اين عمل را صدقهء گوارا معرّفى فرموده است . قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله : لا تديموا النّظر الى اهل البلاء و المجذومين فانّه يحزنهم . « 1 » رسول اكرم ميفرمود : بمردم بلازده و جذامى ، چشم خود را ندوزيد و نگاه طولانى نكنيد كه باعث ملال و آزردگى آنان مىشود . عن ابى عبد اللَّه عليه السّلام : لا تنظروا الى اهل البلاء فانّ ذلك يحزنهم . « 2 » امام صادق عليه السّلام ميفرمود : مردم گرفتار بلا را هدف نگاه خود قرار ندهيد زيرا نگاه شما آنها را غصه‌دار و محزون مىكند .